(ParmaLive.com - Niccolo Pasta) - Kiedy sięgniesz dna, jedynym wyjściem jest dla ciebie pójście w górę. Kto wie czy podobnego sformułowania nie użył Enzo Maresca, w stosunku do swoich piłkarzy, po fatalnym meczu w Reggio Calabria.

Faktem jest, że zaledwie w ciągu tygodnia, koszmarny zespół pozbawiony pomysłu, chęci i motywacji, jaki oglądaliśmy w meczu z Regginą, nagle zniknął. Najlepszą Parmę w tym sezonie, oglądaliśmy już kolejkę później w Cittadelli, gdzie w spotkaniu na niezwykle trudnym terenie, z wymagającym rywalem, ekipa Mareski dała pokaz wspaniałej zespołowej gry, okraszony kilkoma magicznymi momentami, których miejmy nadzieję, z biegiem czasu będzie coraz więcej. Jak się jednak okazuje prawdziwie zespołowy występ przybył dopiero w poniedziałek, przy okazji konfrontacji z Vicenzą. W pewnym momencie, po absurdalnym wydaleniu Brunetty, duchy bolesnej przeszłości zdawały się powracać do Crociatich, jednak ci jak prawdziwie dojrzała drużyna, byli w stanie je zwalczyć.

W trudnym momencie ciężar odpowiedzialności wziął na siebie bohater ostatnich ośmiu dni - Adrian Benedyczak. Młodego Polaka odlataliśmy od pierwszego dnia letniego zgrupowania w Castelrotto i we wszystkich przedsezonowych sparingach, ale wówczas nigdy nie udało mu się nas do siebie przekonać. Jest za młody, występował tylko w polskiej lidze, gdzie zdobył ledwie kilka bramek, nie jest gotowy na Calcio etc. taka narracja dominowała wśród większości kibiców, również moim (mea culpa). Tym większym zaskoczeniem jest to co w ostatnich dniach stało się z tym chłopakiem. Benedyczak, mimo krytyki, z wielką pokorą pracował nad sobą, w spokoju czekając na szansę, zaś w ostatnich dwóch meczach wprawił wszystkich w zdumienie. Na uwagę i słowa uznania zasługuje nie tylko jego świetna boiskowa postawa i prezencja, ruchy niczym u typowego centra z koszykówki, ale przede wszystkim niezwykłe poświęcenie dla zespołu. Do tego w poniedziałkowym meczu, w momencie gry 10 na 11, to błysk geniuszu Benka zapewnił nam zwycięstwo. Oczywiście na ferowanie wyroków jest jeszcze za wcześnie. Dwa dobre mecze nie czynią cię kapitalnym piłkarzem, tak jak dwa złe nie sprawiają, że jesteś beznadziejny. Tym nie mniej Benedyczak pokazuje, że praca nad sobą nie jest mu obca, a to już sporo.

Do Benedyczaka dostosowali się też inni koledzy. Świetny był Stanko Jurić (wreszcie chciałoby się rzecz), bardzo solidnie radziła sobie obrona, zaś prawdziwego profesora w środku pola grał Franco Vazquez, a o Gigim Buffonie nawet nie trzeba wspominać. Mówiąc krótko, Parma żyje i zaczyna wyglądać coraz lepiej. Wprawdzie nie ma (jeszcze) nadzwyczajnej gry, ale w końcu to co oglądamy na boisku możemy nazwać drużyną. Z takim nastawieniem można mieć nadzieję, że reszta wkrótce przyjdzie sama.