Zaloguj się
Serie A
| P. | Klub | M. | Pkt. | + / - | |
| 1. | Inter | 32 | 75 | 75 - 29 | |
| 2. | Napoli | 32 | 64 | 48 - 31 | |
| 3. | Milan | 32 | 63 | 47 - 27 | |
| 4. | Juventus | 32 | 60 | 55 - 29 | |
| 5. | Como | 32 | 58 | 56 - 26 | |
| 6. | Roma | 32 | 57 | 45 - 28 | |
| 14. | Parma | 32 | 36 | 23 - 40 |
| Zawodnik | Bramki | ||
| Mateo Pellegrino | 8 | ||
| Adrian Bernabe | 3 | ||
| Enrico Del Prato | 2 | ||
| Patrick Cutrone | 1 | ||
| Alessandro Circati | 1 |
| 32 kolejka | ||||
|---|---|---|---|---|
| Roma | 3 - 0 | Pisa | ||
| Torino | 2 - 1 | Hellas | ||
| Cagliari | 1 - 0 | Cremonese | ||
| Milan | 0 - 3 | Udinese | ||
| Atalanta | 0 - 1 | Juventus | ||
| Genoa | 2 - 1 | Sassuolo | ||
| Parma | 1 - 1 | Napoli | ||
| Bologna | 2 - 0 | Lecce | ||
| Como | 3 - 4 | Inter | ||
| Fiorentina | 1 - 0 | Lazio | ||
vs Napoli
72
rozegrane1
zdobyte0
zaliczoneUraz łąkotki
Powrót: sezon 26/27Uraz łąkotki
Powrót: sezon 26/27Na rocznicę setnych urodzin Parmy, kibice w specjalnym głosowaniu zorganizowanym przez klub, wybrali piłkarzy do najlepszej 11 w całej historii zespołu. Tym samym, dzięki ich głosom do grona najlepszych 11 piłkarzy w historii Parmy zaklasyfikowani zostali:
Gianluigi Buffon - wychowanek Parmy, mistrz świata z 2006 roku, kapitan reprezentacji Włoch, który w zespole Gialloblu występował w latach 1994-2001.
Antonio Benarrivo - boczny obrońca przybyły do Parmy w 1991 roku i reprezentujący barwy Gialloblu przez następnych 13 lat.
Lorenzo Minotti - niewątpliwie jeden z wielkich symboli zespołu Parmy z wczesnych lat 90. Piłkarz ten miał wszystkie cechy jakich wymaga się od dobrego kapitana.
Luigi Apolloni - jeden z najlepszych obrońców we Włoszech w latach 90. W barwach Parmy rozegrał ponad 300 spotkań i wraz z Gialloblu wywalczył 7 trofeów.
Alberto Di Chiara - występujący w Parmie w latach 1991-1996, był pierwszym zawodnikiem Gialloblu, który zagrał w reprezentacji Włoch. Obecnie wciąż pozostje mocno związany z Gialloblu, sprawując pieczę nad klubowymi mediami.
Stefano Morrone - największe zaskoczenie w TOP 11. Przybyły do Parmy w 2007 roku z Livorno, pomocnik dał się poznać jako wielki gladiator, który zawsze walczy do samego końca. Swoim charakterem i postawą na boisku zyskał sobie przychylność i uznanie wśród kibiców. Od 2008 roku Morrone pełnił funkcje kapitana zespołu.
Dino Baggio - Przez 7 lat spędzonych na Stadio Ennio Tardini Dino Bagggio był, piłkarzem na którym w wielkim stopniu oparta była gra drugiej linii Gialloblu. Ten niezwykle twardy, skuteczny zarówno w odbiorze jaki pod bramką przeciwnika zawodnik, przez długie lata stanowił swojego rodzaju serce zespołu Gialloblu.
Marco Osio - związany z Parmą od 1987 do 1993 roku. Był jednym z głównych architektów awansu Gialloblu do Serie A oraz ostoją drugiej lini we wczesnych latach 90.
Enrico Chiesa - wspólnie z Hernanem Crespo stworzył duet, którego bała się cała Serie A a także Europa. Pomimo tego, iż w Parmie Chiesa występował jedynie 3 sezon, to na zawsze wpisał się w pamięć wszystkich kibiców Gialloblu.
Alessandro Melli - najmłodszy debiutant w historii Parmy, wielki napastnik i jeden z ulubieńców kibiców Gialloblu. Najskuteczniejszy strzelec Parmy w rozgrywkach Coppa Italia, występujący na Tardini 1989-1994 i 1995-1997. Od 2005 roku Melli pełni rolę kierownika zespołu Parmy.
Hernan Crespo - najlepszy strzelec w historii klubu i jego żywa legenda. Do tego to jedyny obcokrajowiec w zestawieniu. Jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny wielki Hernanowi Crespo. To nazwisko na prawdę nie wymaga szerszego komentarza.
Kibice wybrali również najlepszego trenera w historii Gialloblu, którym oczywiście został:
Nevio Scala - legendarny szkoleniowiec, który wraz z Parmą zdobył Puchar UEFA, Puchar Włoch, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Superpuchar Europy.
Z kolei tytuł zawodnika stulecia przypadł w udziale Hernanowi Crespo.

Budowa obecnego stadionu Parmy, została zainicjowana w 1922 roku, przez prawnika i ówczesnego prezesa klubu - Ennio Tardini. Obiekt został ukończony dokładnie 16 września 1923 i jeszcze w tym samym roku, nastąpiła jego inauguracja. Niestety sam Tardini, zmarł krótko przed tym wydarzeniem i nie dostąpił zaszczytu uczestnictwa w nim. W formie hołdu dla jego osoby, stadion został ostatecznie nazwany jego nazwiskiem.