(ParmaLive.com -  Vito Aulenti) - Po spotkaniu z Regginą, czytałem najróżniejsze komentarze kibiców, ale chyba wszyscy zgadzamy się co do jednego - prowadzenie meczu przez sędziego Abbattistę nie było najlepsze i w ostatecznym rozrachunku mocno zaważyło na końcowym wyniku.

Pomijając zarządzanie kartkami, które również mogło budzić olbrzymie kontrowersje i zastrzeżenia, najpoważniejszą wadą sędziego z Molfetty, było to że ślepo wierzył swojemu boiskowemu osądowi i nawet przez myśl mu nie przeszło posiłkowanie się obrazem z VARu. Gdyby nie był on tak mocno przekonany o własnej nieomylności, być może w dużo lepszy sposób zinterpretowałby on 2-3 sporne sytuacje i dziś rozmawialibyśmy w innych nastrojach i o innych rzeczach. Powiedzmy to sobie jasno, w tym meczu Parmie na pewno należał się jeden rzut karny o ile nie dwa, a niektórzy (z czym akurat nie do końca się zgadzam) o trzech. Ktoś powie, że to przecież tylko zwykłe epizody i już teraz nie warto o nich rozmawiać. To prawda, ale właśnie takie epizody decydują o losach spotkania, a w szerszym rozrachunku, nawet o losach mistrzostw. Co będzie jeśli do kwalifikacji do play-off, które nawiasem mówiąc wciąż są obecnie bardzo odległym marzeniem, zabraknie nam właśnie tych dwóch punktów?

Innym problemem obecnej Parmy, są również liczne kontuzje i nieobecności. Jakkolwiek byśmy tego problemy nie bagatelizowali, i nie zaklinali rzeczywistości mówcą, że urazy to przecież naturalny element futbolu, nie da się ukryć, że sytuacja w jakiej znajduje się Parma nie jest w żaden sposób normalna, a nieobecność ponad dziesięciu piłkarzy, z kolejki na kolejkę, czy nam się to podoba czy nie, negatywnie wpływa na proces rozwoju drużyny.

Wyjaśnienie tych dwóch, bolesnych kwestii, było konieczne, przejdźmy teraz do kolejnej sprawy. Jakkolwiek nie byłbym zadowolony z progresu, poczynionego na przestrzeni ostatnich kolejek przez ekipę Beppe Iachiniego, to nie da się oprzeć wrażeniu, że bardzo często sama Parma dokłada swoją cegiełkę do tego, aby nie dowozić zwycięstw. Na przestrzeni meczu z Regginą widzieliśmy, praktycznie wszystkie największe grzechy tej ekipy, począwszy od słabej skuteczności i seryjnego marnowania dogodnych sytuacji bramkowych, a na wręcz niezrozumiałej uległości względem rywala, na starcie drugiej połowy (i to po tym gdy Crociati całkowicie zdominowali pierwszą odsłonę gry), kończąc.

Mimo, iż tak jak już wspominałem, w poczynaniach Parmy widać sporą poprawę, zwłaszcza w zakresie organizacji oraz płynności gry, można odnieść wrażenie, że Crociatim wciąż brakuje tego jednego, ostatniego kroku do stania się kompletnym zespołem, mogącym marzyć o walce o play-offy.

Aby to, nie ukrywajmy, niezwykle karkołomne i wydaje sie nierealne przedsięwzięcie, miało rację bytu, Parma za wszelką cenę musi nauczyć się zamykać mecze, nie spoczywać na laurach w momencie uzyskania przewagi oraz po prostu dobrze zarządzać spotkaniami, tak aby nie oddawać głupio punktów. Jesteśmy obecnie w takiej sytuacji, że każde oczko jest na wagę złota, zaś oddawanie rywalom tych bezcennych punktów, w formie prezentów, to luksus, na który nie możemy sobie pozwolić oraz zwyczajnie nas na niego nie stać.