Pożegnaliśmy rok 2022, wypadałoby więc w jakiś sposób podsumować ten okres w wykonaniu Parmy. W związku z tym, nie przedłużając zbyt długo, zapraszam na mój, w pełni subiektywny, ranking "Naj" 2022:

Najlepszy piłkarz: Franco Vazquez

Wybór mógł tu być tylko jeden. Vazquez to bez dwóch zdań najlepszy piłkarz Parmy minionego roku. W drugiej rundzie sezonu 21/22, był klasą samą dla siebie i zakończył rozgrywki z dorobkiem 14 trafień. Do tego wielokrotnie, w pojedynkę ratował Parmie, nie tyle punkty co po prostu twarz. Wprawdzie pierwsza runda kampanii 22/23, nie była dla El Mudo, aż tak spektakularna (zwłaszcza pod kątem liczb), jednak jego wpływ na grę drużyny wciąż jest olbrzymi. Mówiąc najprościej, Vazquez to po prostu jakość i zawodnik przerastający zarówno obecną Parmę, jak i całe Serie B.

Największe rozczarowanie: Brak awansu do play-off

Przed sezonem 21/22 były chuczne i butne zapowiedzi oraz równie wielkie oczekiwania, związane oczywiście z rychłym powrotem do Serie A. Z wyścigu o bezpośrednią promocję, Parma wypisała się praktycznie już w pierwszej rundzie, jednak biorąc pod uwagę nowego, doświadczonego trenera w postaci Beppe Iachiniego oraz zimowe mercato w zanadrzu, nikt raczej nie wątpił w to, że Crociati znajdą się finalnie w top8 i powalczą o awans w play-offach. Niestety rzeczywistość okazała się brutalna, a drużyna (również z uwagi na plagę kontuzji) grała w kratkę i długimi fragmentami prezentowała się po prostu nijako. Finalnie, dla Parmy, sezon skończył się na 12 miejscu, ze stratą 9 punktów do miejsca numer 8, co dla kibiców było istnym upokorzeniem.

Najgorszy mecz: Parma 0:1 Benevento

Na wstępie z ulgą należałoby przyznać, że w 2022 roku, nie uświadczyliśmy kompromitacji pokroju 4:0 z Lecce, jaka miała miejsce w 2021 roku. Nie oznacza to, iż słabych spotkań Crociatich nie było, ba było ich dość sporo, jednak praktycznie żadne z nich nie miało żadnego większego wydźwięku. Osobiście, mianem najgorszego meczu roku określiłbym, niedawną, grudniową porażkę z Benevento. Z pozoru była to typowa porażka, Parmy z sezonu 22/23 - Crociati przeważają w posiadaniu piłki i kreacji, rywale robią jeden wypad, zdobywają gola i zgarniają 3 punkty, jednak patrząc na ten mecz nieco bardziej szczegółowo, praktycznie nic nie mogło się tu podobać. Akcje Crociatich, nie miały praktycznie żadnego tempa i pomysłu, a sami zawodnicy sprawiali wrażenie nieobecnych, mało zdeterminowanych oraz przygaszonych. Jeżeli dodamy do tego jeszcze, zmarnowany rzut karny Vazqueza, w akompaniamencie dwóch (również zmarnowanych) dobitek Inglese z 5 metrów, mamy w zasadzie pełny obraz tragicznego występu.

Najlepszy mecz: Parma 4:0 SPAL

Na ten temat nie ma co się długo rozwodzić. Parma prowadzona, wówczas przez Beppe Iachiniego, kompletnie rozsmarowała rywala i wytarła nim podłogę. Od pierwszej, do ostatniej minuty, była to pełna dominacja Crociatich, w każdym aspekcie piłkarskiego rzemiosła, zaś sam wynik 4:0 był najniższym wymiarem kary. Na Tardini, zobaczyliśmy wówczas Parmę konkretną oraz spektakularną, z przodu, a do tego niesłychanie skuteczną w defensywie. Szkoda, że takim widokiem, Crociati nie raczyli nas zbyt często.

Najważniejsze wydarzenie roku: Przyjście Fabio Pecchii

Pomimo tego, iż w pierwszej rundzie sezonu 22/23, nie wszystko poszło po myśli klubu i kibiców, to samo przyjście na Tardini, Fabio Pecchii należy uznać, za znakomity ruch. Szkoleniowiec ten wydaję się być wręcz skrojony pod potrzeby i wymagania Parmy. Praktycznie od samego początku, swojej pracy, był on w stanie stworzyć, klarowną tożsamość zespołu, czyli coś czego przez ostatnie lata, w Parmie bardzo brakowało. Do tego w znakomity sposób rozwinął on lub też odbudował niektórych graczy, jak chociażby Valenti, Oosterwolde, Osorio czy Camara, którzy pod jego wodzą wskoczyli na zupełnie nowy, wyższy poziom. Nie da się oprzeć wrażenie, że jeśli Pecchia dysponowałby nieco lepszymi, tudzież bardziej skrojonym pod swój pomysł na grę, wykonawcami w przedniej formacji, jego Parma byłaby w innym, znacznie lepszym miejscu.

Największe zaskoczenie: Trzy porażki z rzędu na Stadio Tardini

To w zasadzie było niczym uderzenie obuchem w łeb. Do listopadowej przerwy na mecze reprezentacji narodowych, Parma pod wodzą Pecchii, (za wyjątkiem spotkania z Ternaną, które wówczas wielu uznało za wypadek przy pracy) na Stadio Tardini wygrywała wszystko i była drugą, najlepiej grającą drużyną ligi, na własnym terenie. Po wspomnianych meczach reprezentacyjnych, do końca rundy, Crociati mieli przed sobą trzy z pozoru bardzo łatwe mecze u siebie z Modeną, Benevento oraz SPAL i praktycznie każdy kibic z góry, oczami wyobraźni, dopisywał już do dorobku zespołu 9 punktów. Tymczasem każde z tych spotkań, Parma przegrała w iście niewytłumaczalny, wręcz irracjonalny sposób.

Najlepszy transfer: Jayden Oosterwolde

Gdy Oosterwolde przychodził do Parmy, w styczniu 2022 roku, niewielu kibiców wiązało z nim jakiekolwiek nadziej. Do tego sam gracz w swoich pierwszych występach wyglądał niczym przestraszony junior, który nijak nadaje się na poziom Serie B. Wszystko zmieniło się jednak, wraz z przybyciem Fabio Pecchii, który uczynił z niego prawdziwego potwora. Holender z miejsca wskoczył na lewą obronę, gdzie obecnie ma abonament na grę, zaś na boisku imponuje solidną postawą w defensywie oraz znakomitym przygotowaniem fizycznym. W pierwszej części sezonu 22/23 Oosterwolde, był jednym z najlepszych bocznych defensorów w Serie B, czym zwrócił na siebie uwagę wielu klubów z włoskiej elity. Wydaje się, że kwota 3 mln euro, jaką Parma zapłaciła za niego Twente, a którą początkowo kibice uznali za niedorzeczną, może okazać się nie lada promocją, zaś sam gracza, w niedalekiej przyszłości powinien być źródeł sporego zysku, dla Crociatich (oczywiście jeśli nie wydarzy się coś nieplanowanego).

Najgorszy transfer: Simy Nwankwo

W końcówce zimowego mercato 2022, Parma sięgnęła po Simy'ego, który w dwóch poprzednich sezonach, w Serie B oraz co ważniejsze w Serie A, był w stanie strzelić po 20 goli. Włoskie media okrzyknęły ten ruch mianem hitu transferowego, w drugiej lidze, zaś Nigeryjczyk miał być dla Crociatich brakującym ogniwem, które zapewni gole i awans do Serie A. Ciężko jest jednak wyjaśnić to co stało się później, gdyż w istocie występy Simy'ego były jedną, wielką tragi-komedią. Ani przez chwilę nie przypominał on profesjonalnego piłkarz. W swoich występach miewał problemy zarówno z najprostszymi elementami piłkarskimi jak przyjęcie i podanie, ale także ze zwykłą koordynacją ruchową. Do tego nawet w najprostszych sytuacjach, nie był on w stanie trafiać do siatki, a kibice zachodzili w głowę, jakim sposobem, tak surowy zawodnik, w przeszłości wykręcił tak znakomite liczy. Dla mnie oglądanie, poczynań Simy'ego było dziwną mieszanką śmiechu, politowania i żenady. Tak słabego, pod kątem czysto sportowym, piłkarza nie widziałem w Parmie, nawet za czasów Serie D.