W związku z niedawnym wywiadem Pietro Leonardiego dla Repubblica, który niejako wznowił dyskusje na temat upadku Parmy, dziennikarze ParmaFanzine.it, postanowili zadać byłem dyrektorowi generalnemu Gialloblu 10 pytań poszerzających kwestie nie do końca wyjaśnione.

O dziwo Leonardi, nie robił żadnych problemów i zgodził się uzupełnić swoją wypowiedź, udzielając przy tym dość wyczerpujących odpowiedzi na zadane mu pytania.


W swoim wywiadzie wspomniałeś, że w momencie przybycia do Parmy, klub miał na koncie długi związane z rządami Tanzich. Możesz nam wyjaśnić o jakie długi konkretnie chodzi, gdyż z tego co nam wiadomo, drużyna w momencie przekazania w ręce Ghirardiego była w 100% "czysta".

Wyrażając tego typu pogląd, chciałem zwrócić uwagę na to, że sytuacja klubu, w momencie mojego przybycia nie była do końca optymistyczna. Odnosząc się do długów odziedziczonych po Tanzich, miałem tu głownie na myśli różne powracające płatności ratalne, za niektórych zawodników, jak chociażby Djetou, czy też zaległe nagrody względem na przykład Gilardino. Do tego wszystkiego doszły jeszcze długi związane ze spadkiem do Serie B i zakupem wielu graczy, co mocno całą sytuacje skomplikowało. Nie mówię tu, że sytuacja Parmy była wówczas tragiczna i groziło jej bankructwo, jednak na pewno też nie było kolorowo.


Stwierdziłeś, iż w celu pozyskania licencji UEFA, Parma uregulowała wszystkie zaległe sprawy z zagranicznymi klubami płacąc blisko 13 mln euro. Jak więc wytłumaczysz to, iż już w trakcie procesu upadłości zespoły takie jak Atletico Nacional, Manchester City, Lyon czy Wolfsburg zgłosiły roszczenia o łącznej wartości 10 mln euro?

Płacąc owe 13 mln uregulowaliśmy zobowiązania wymagane w ramach licencji UEFA, za lata 2007-2013. Do dnia 30 marca, mieliśmy więc w tej kwestii czystą sytuacje. Wszelkie roszczenia zgłosozne w trakcie procesu upadłościowego, nie były w żadnym wypadku kwestią priorytetową i mogły zostać spłacone w późniejszym terminie, planowaliśmy to zrobić w kolejnym sezonie.


Byłeś dyrektorem generalnym Parmy, wiec chyba dobrze zdawałeś sobie sprawę z kwestii finansowych. Wiedziałeś, że Parma zwróciła się do Lega Serie A, z prośba o zapłatę z góry pieniędzy z tytułu praw transmisyjnych, za kolejny sezon. Czy to nie skłoniło Cię do przemyśleń, że coś idzie jednak źle?

Ustalmy jedną rzecz, Lega Serie A nigdy nie wypłaca pieniędzy z praw transmisyjnych z góry, ponieważ kwota ta jest zależna od wielu czynników poza tym nie ma pewności, że w kolejnych rozgrywkach dany klub będzie w dalszym ciągu w Serie A. W wypadku spadku jedyne pewne pieniądze, na które możesz liczyć to tak zwany spadochron, jednak jego kwota też nie jest stała. Jeśli chodzi o moje odczucia to nie martwiłem się o sytuacje z klubowym długiem, bowiem tak jak już powiedziałem we wcześniejszym wywiadzie, Ghirardi przedstawił nam odpowiednie listy gwarancyjne, które miały zapewnić pokrycie wszelkich zobowiązań. Tak więc wbrew pozorom sytuacja wydawała się być w miarę  bezpieczna.


Dość oględnie stwierdziłeś, że Manentiego widziałeś tylko raz, tymczasem wiadomo, iż spotykaliście się kilkukrotnie, w tym raz 15 lutego kiedy to wspólnie opuściliście ośrodek Collecchio. Co się wydarzyło tamtego dnia?

W dalszym ciągu podtrzymuję to co powiedziała, z Manentim nie wiąże mnie nic szczególnego i nie był on osobą z którą miałem częsty kontakt. Stwierdzenie, że widziałem go raz było przenośnią. Co do owego dnia, to wspólnie udaliśmy sie na stadion, gdzie zaparowaliśmy auto, on udał się do banku a ja zająłem się swoimi sprawami. Nie mam pojęcia co wtedy dokładnie robił i mało mnie to obchodzi. Dochodzenie w jego sprawie jest w toku i jeśli było to coś nielegalnego z pewnością zostanie to wykazane. Następnie wspólnie wróciliśmy do Collecchio i to cała historia.


Przepraszałeś fanów za to jak zespół prezentował się w listopadzie, jednakże ciężko się gra nie otrzymując pensji i należnych pieniędzy. Jak jest prawda w tej sprawie?

Do listopada wszyscy piłkarze regularnie otrzymywali swoje wynagrodzenie. Jedyny problem istniał z wypłatami premii, np z tytułu awansu do Ligi Europy. Sami zawodnicy zgodzili się jednak na odroczenie tych płatności na okres bliżej nieokreślony. Tak więc ta kwestia nie budziła żadnych negatywnych emocji.


Wspominałeś o transferach Defrela, Sansone, Boriniego, Lapaduli, Mario Rui czy Di Francesco, twierdząc iż ich umowy w minimalny sposób obciążały budżet klubu. Jesteś tego pewien?

W "szczytowym" momencie, Parma miała na kontraktach 137 zawodników z 40-50 było zawodnikami pierwszego zespołu i Primavery.  Pozostała cześć to gracze wypożyczeni do różnych zespołów, przy czym w 90% ich umowy zakładały, ze wynagrodzenie jest płacone przez klub w którym aktualnie przebywają. Tak wiec Parma de facto ponosiła z tytułu ich posiadania naprawdę minimalne straty. Odnosząc się do konkretnych liczb, koszta ponoszone przez nas, związane z tą polityką transferową wynosiły od 500 do 700 tys. euro rocznie. Jest to liczba wręcz śmieszna w porównaniu do 16 mln euro jakie byliśmy w stanie zarobić na mercato. Widać więc jak na dłoni, iż ten mechanizm nie miał dużego wpływu na bankructwo klubu.  


Przejdźmy do kwestii licencji UEFA. Z Twoich słów wynika, iż Parma została potraktowana niesprawiedliwie, jednak który sąd orzekł w tej sprawie na naszą korzyść?

To fakt wszystkie odowłanie ze strony Parmy, w tym również to do sądu najwyższego kończyły się na stanowczym "nie". Mam jednak podstawy by twierdzić, iż problemem w tej sprawie byli nasi prawnicy, którzy co tu dużo mówić pokpili całą sprawę i przyjęli złą linię obrony. Skąd taki wniosek, otóż kwestia nieuregulowania owych 300 tys. euro, z tytułu tak zwanych zachęt emerytalnych, na rzecz piłkarzy wypożyczonych, dotknęła też osobiście mojej osoby. Zostałem zawieszony na 6 miesięcy, jednak mój prawnik był w stanie unieważnić tą decyzję ponieważ dowiódł iż Lega Serie A, w momencie podawania wymogów związanych z pozyskaniem licencji na grę w europejskich pucharach nie nakładała obowiązku uregulowania tej kwoty. Tym samy UEFA w momencie podejmowania decyzji nie powinna brać tego pod uwagę. Stało się jednak inaczej i można powiedzieć, że Parma została ukarana za niepłacenie czego, czego nie była zobowiązana płacić w tym konkretnym momencie.     


Stwierdziłeś też, że klubowy dług istniał przez Twoim przybyciem, dlaczego więc w większości wywiadów zawsze twierdziłeś iż Parma jest zdrowym klubem?

Ponownie wracamy tu do kwestii listów gwarancyjnych. Twierdziłem, że klub jest zdrowy, właśnie w oparciu o zapewniania, które czynił Ghirardi i które wierzcie mi lub nie, wyglądały naprawdę wiarygodnie. Mimo to zdarzały się problemy z płynnością, o których co warto wspomnieć, bardzo często mówiłem.   


Istnieją pewne firmy, które skarżą się, na fakt iż nigdy nie otrzymały zapłaty za pracę wykonaną na rzecz klubu. Czy to prawda? A jeśli tak czy im również nie należą się chociaż przeprosiny?

Istnieje jeden podmiot, który uporczywie pisze do mnie i wysyła mi listy z nakazem zapłaty. Nie mam pojęcia co ja mam z tym wspólnego, sprawa jest aktualnie w toku i zajmuje się nią mój prawnik.


Skoro nie Leonardi, to kto w takim razie ponosi winę za upadek klubu? Ghirardi?

Nie chciałbym wydawać takich sądów. Chcę powiedzieć, że gdybym popełnił rażący błąd, przyznałbym się do niego publicznie i byłbym gotowy na poniesienie konsekwencji. Swoimi ostatnimi wypowiedziami nie zamierzałem niczego wybielać, a po prostu, na spokojnie po tym jak opadły już emocje, przedstawić jak sprawa wyglądała z mojej perspektywy. Zapewniam, że upadek Parmy wywarł na mnie wielki wpływ i bardzo mnie zabolał. Chciałbym, żeby winni zostali osądzeni.