(ParmaLive.com - Giuseppe Emanuele Frisone) - Jednym z najgorętszych tematów techniczno-taktycznych, w obrębie obecnej Parmy, jest elastycznośc i wymienność pozycji Adriana Bernabe i Franco Vazqueza.

Obu tych piłkarzy można uznać, za prawdopodobnie najbardziej zawansowanych, pod względem czysto technicznym, w całym zespole Crociatich, jednak temat dotyczący ich roli na boisku, jest gorący również z uwagi na inne powody. Po pierwsze dlatego, że w praktyce bardzo często, okazywało się, że poczynania ofensywne Parmy zależą właśnie od inicjatywy Argentyńczyka i Hiszpana. Można by ich wręcz określić mianem źródła gry, ekipy Pecchii. Po drugie dlatego, że w ostatnim czasie, pojawiająca się krytyka, pod adresem Pecchii, dotyczy przede wszystkim nadmiernej fluktuacji ról zawodników, którzy muszą operować, w obrębie nieustannie zmieniających się pozycji.

Prawdę mówiąc, sytuacja z Vazquezem i Bernabe jest bardzo typowa dla Pecchii, który w przeszłości pokazywał już podobne manewry. Tyczy się to w szczególności przygody z Cremonese, w trakcie której, w bardzo podobny sposób, szkoleniowiec rotował pozycjami Gianluki Gaetano oraz Nicolo Fagioliego. Obaj ci gracze, podobnie jak Vazquez i Bernabe, grywali u Pecchii, w roli trequartisty, środkowego pomocnik, a nawet skrzydłowego.

Patrząc tylko i wyłącznie na suche liczby, można łatwo stwierdzić, iż Bernabe zdecydowanie częściej, odgrywał, w tym sezonie, rolę środkowego pomocnika, skupionego na zawiązaniu akcji, aniżeli piłkarza z trójki gającej za plecami napastnik, mającego mieć decydujący wpływ na ostateczny kształt ataku, choć i w takiej drugiej roli występował (zwłaszcza na starcie sezonu). Bywały też mecze, w których Hiszpan zaczynał w roli środkowego pomocnika, by skończyć mecz jako trequartista lub skrzydłowy. Tego typu manewry jeszcze częściej widoczne były w przypadku Vazqueza, który w trakcie jednego meczu potrafił przejść z gry jako regista, do roli fałszywej 9.

Sytuacja z Vazquezem i Bernabe, bardzo dobrze obrazuje tendencję Pecchii, to częstej rotacji swoimi kluczowymi zawodnikami. To czy jest to dobre czy nie, przyjdzie nam ostatecznie ocenić na koniec sezonu. Póki co fakt jest jednak taki, że szkoleniowiec, coraz częściej musi mierzyć się z krytyką swoich częstych rotacji w obrębie ról piłkarzy (tyczy się to nie tylko Vazqueza i Bernabe, ale także Benedyczaka czy Sohma). Część ekspertów i opinionistów, zajmujących się Parmą idzie nawet o krok dalej i właśnie w "kombinowaniu" Pecchii, upatruję jedną z głównych przyczyn braku ciągłości w ekipie Crociatich.