(ParmaLive.com - Alessandro Tedeschi) - Roberto Inglese, Simy, Adrian Benedyczak, Goran Pandev, Gennaro Tutino, Ange-Yoan Bonny, Dennis Man i Felix Correia. W tej chwili Parma może wystawić praktycznie cały skład złożony z napastników.

W trakcie zimowego mercato, formacja ataku Crociatich niebywale napęczniała i jest to o tyle dziwne, że ośmiu, wyżej wymienionych piłkarzy będzie de facto rywalizować o dwa miejsca w składzie, oczywiście zakładając, że Beppe Iachini w dalszym ciągu będzie preferował grę w 3-5-2. Nawet jeśli z tej listy wykreślilibyśmy Correie i Mana, którym bliżej jest do skrzydłowych (choć pamiętajmy, że w ostatnim meczu Rumun grał jako cofnięty napastnik), to sześciu graczy rywalizujących o dwa miejsca, to ciągle spory tłok.

Przy takiej sytuacji znalezienie miejsca dla wszystkich i "obdarowanie" ich satysfakcjonującą liczbą minut, jest z goła niemożliwe. Z drugiej jednak strony jest to bardzo komfortowe położenie dla samego trenera, który nie tylko dysponuje teraz sporą różnorodnością w ataku, ale może sobie pozwolić na wystawianie najsilniejszego i najmniej dotkniętego przez urazy czy zmęczenie, zestawienia. Obecna sytuacja na pewno zwiększy też konkurencję wewnątrz formacji, co w dłuższej perspektywie powinno prowadzić do wzrostu jakości.

Czysto na papierze, atak Parmy wygląda teraz przepotężnie i można nim straszyć każdego przeciwnika. Nie da się jednak oprzeć wrażeniu, że podobne zdanie można było powiedzieć o tej formacji również na starcie sezonu, jednak w ostateczności wszystko i tak rozbijało się o kwestię kreacji akcji, a raczej jej braku. Jak to będzie wyglądało teraz? Czas pokaże.

A jaki los czeka Mana i Correie? Wydaję się, iż są to gracze, których sytuacja jest najbardziej skomplikowana. Ich położenie jest bowiem tak samo beznadziejne, zarówno w kontekście rozpatrywania ich jako napastników, jak i wahadłowych. Boczne sektory Parmy są, bowiem równie mocno obsadzone i nie wydaje się, aby dla Rumuna i Portugalczyka istniała szansa na realną rywalizację z Rispolim, Costą, Coulibalym czy Del Prato.

Tym samym można powiedzieć, że zarówno w ataku jak i na bokach, panuje spory tłok, który działa jak broń obosieczna. Z jednej strony daje panu Iachiniemu spore pole do manewru, z drugiej zaś może doprowadzić do wielkiego niezadowolenia wśród graczy, którzy będą grali mniej.