(SportParma.com - Antonio Boellis) - Pecchia, po meczu z Como, wzorem swoich poprzedników, wziął odpowiedzialność na swoje barki. Uczynił więc coś czego ani Krause, ani Pederzoli, ani cały zespół nigdy nie zrobili.

To co stało się w Lombardii, było jak zejście do piekła, które kosztowało Parmę, utratę miejsca w strefie play-off, na osiem kolejek przed końcem sezonu zasadniczego. Niesamowite. Niewyobrażalne.

Mankamenty jakie widzieliśmy w Como, powtarzają się przez cały sezon i są jasne i oczywiste dla wszystkich. No prawie wszystkich. Parma jest niczym ryba, z uporem wciąż smażona, na tym samym starym i zatęchłym oleju. Zespół jest tępy w ataku oraz (z drobnymi wyjątkami) emanuje absolutnym brakiem złośliwości czy zagazowania, przez co na boisku wręcz czuję się irracjonalną aurę kapitulacji.

W Como doświadczyliśmy kolejnej pauzy w sezonie, który coraz bardziej zaczyna przypominać upadek z zeszłej kampanii. Ale czy można się temu dziwić? W końcu gracze są niemal ci sami, podobnie jak właściciel i duża część kadry kierowniczej. Mówiąc krótko tu nic się nie zmienia, a Parma jest jak bokser, który mimo przyjęcia setki ciosów na szczękę nie zdaję sobie sprawy z tego, że czasem wypadłoby zmienić strategię i podnieść gardę.

Na każdą porażkę (aktualnie jest ich 11, czyli tyle co w całych poprzednich mistrzostwach), klub zawsze reaguje w ten sam sposób - nigdy, przenigdy nie kwestionując swojej pracy czy pomysłów. Nie ma używania mocnych słów, ani jakiegokolwiek karania apatycznego i zarozumiałego zespołu, który (poza kilkoma wyjątkami) nie jest w stanie zademonstrować przywiązania do barw i szacunku wobec kibiców.

Nigdy nie uświadczyliśmy karnego zgrupowania, nigdy nikt nie walił pięścią w stół, nigdy nie było płomiennych konferencji prasowych, w końcu nigdy też nie przyznano się do winy. Wygląda to dokładnie tak, jakby gracze byli odwiecznie uprzywilejowani i nietykalni, zaś klub próbował wytworzyć wokół nich coś na kształt religijnej ciszy, kompletnie ignorując fakt, iż od ponad dwóch lat, swoimi występami upokarzają oni wspaniałą historię Parma Calcio. Nie da się i nie można w ten sposób zarządzać włoską drużyną piłkarską. Trzeba znaleźć w sobie odwagę i dojrzałość do zmiany nastawienia, wyrzeczenia się idei oraz obsesji, które boisko (i nie tylko), zawsze odrzuca.

Fundamentalne założenia "amerykańskiego projektu" są bliskie kompletnej katastrofy i nie chodzi tu już tylko o poziom sportowy, ale też ekonomiczny. Nie możemy zapominać, iż Parma jest klubem z wydatkami na poziomie Serie A, a tak w drugiej lidze, długo funkcjonować nie można. Mimo to, od dwóch sezonów konsekwentnie balansujemy na granicy przepaści, jednak nikt, nic z tym nie robi. Właśnie to jest w całej sprawie najsmutniejsze, a tysiące kibiców wciąż zachodzi w głowę, co jest powodem braku reakcji? Nieudolność? Niekompetencja? Czy może ograniczenia spowodowane bezsensownym uporem?