(StadioTardini.it - Gianni Barone) - Sytuacja jest poważna, jednak nie jest brana na poważnie. Wszyscy lub prawie wszyscy, byli przekonani, że po dwóch ostatnich zwycięstwa, sprawy mogą obrać dla Parmy nowy, lepszy kurs. Niestety tak się nie stało.

Zamiast potwierdzenia, było tylko upokorzenie, zaś po tym co stało się w Lecce bardzo wyraźnie można wskazać konkretnych winowajców braku tożsamości zespołu i niewystarczających wskazówek technicznych, które mogłyby wspierać indywidualności tak by lepiej i efektywniej działały na rzecz wspólnego dobra.

Cztery policzki wymierzone przez Lecce, to bardzo bolesna lekcja, która sprawi iż najbliższe dwa tygodnie, treningów i pracy nad poprawieniem managementów, których przecież jest cała mas, będą dla zespołu prawdziwą udręką.

Porozmawiajmy chwilę o szturmie kibiców, na pozycję trenera, który miał miejsce jeszcze w trakcie samego spotkania, a który to został błyskawicznie zdławiony ustami Javiera Ribalty. Dyrektor techniczny zaraz po zakończeniu spotkania zadbał o komunikację, przeprosił wszystkich, zapewniając jednocześnie, że klub nie ma żadnego zamiaru dokonywać zmian na ławce. Cóż to moze pójdziemy w inną stronę. Czasem zwalniani są managerowie, a nie trenerzy i kto wie czy taki scenariusz nie mógłby się tu wydarzyć, zwłaszcza jeśli właściciel i w tym kontekście główny sternik uświadomi sobie, że jego okręt, nie tyle tonie co jest już praktycznie pod samą wodą, zaś admirałowie nie bardzo orientują się w tym co trzeba robić.

Tak więc sytuacja jest poważna, ale nie brana na poważnie. Położenie Parmy można też skwitować cytatem z Flaiano: "Nie pytaj mnie gdzie skończymy, bo już tam jesteśmy...".

Maresca z kolei na konferencji prasowej kontynuował swoją dobrze znaną retorykę w stylu "Dość gadania. Czas na pracę." Taa... w istocie. Może faktycznie jest to metoda, której trzeba by spróbować. Może wreszcie pora skończyć z byciem wygadanym i elokwentnym "ulubieńcem" Parmy i czas wziąć się do roboty. Może gdyby ten człowiek włożył tyle samo zapału w upraszczanie życia zewspołu (i domniemanych schematów gry), co w snucie pseudofilozoficznych rozważań na konferencjach prasowych, sytuacja wyglądałaby teraz inaczej.

Niezależnie od słów Mareski czy Ribalty, niestety tym co najbardziej pozostanie w pamięci kibiców po spotkaniu z Lecce, będzie prawie 60 metrowy spring Cody, który nieatakowany i nie niepokojony przez nikogo dotarł do pola karnego Parmy i mając czas i miejsce, bez żadnych przeszkód pokonał Buffona, zdobywając gola na 4:0 i ostatecznie dobijając wszystkich Crociatich. Kto jest za to odpowiedzialny? Kto odpowiada za to co robi bądź nie robi piłkarz lub też co gorsza nie wie co ma robić? Kto powinien ich przygotować na spotkanie z tak twardą rzeczywistością?

Woody Allen powiedział kiedyś: "Trudno zapomnieć o strachu, który zawsze był naszym towarzyszem, bo nigdy nie zdradza nas, by odejść z kimś innym.". Wszystko to może nam pomóc w podkreśleniu tego jak poważna i niepoważna zarazem, jest sytuacja w Parmie. Pora więc coś zmienić (nie tylko moduł taktyczny), aby w koncu stać się lepszym, tylko trzeba to zrobić, a nie tylko gadać.