Zion Suzuki był bohaterem drugiego odcinka cyklu "Parma Roots", prowadzonego przez klub. W jego ramach Japończyk wypowiedział się na temat odniesionej kontuzji oraz powrotu na boisko. Jego wypowiedzi były przeplatane komentarzami trenera bramkarzy – Nicoli Pavariniego.

Co pamiętasz z momentu odniesienia urazu?

Wyraźnie pamiętam moment, w którym doznałem kontuzji. Bardzo bolało, ale nie sądziłem, że doszło do złamania ani niczego poważnego. Myślałem, że to tylko chwilowy ból, dlatego grałem dalej. Nie chciałem też schodzić z boiska – zawsze staram się być do dyspozycji drużyny. Dlatego dograłem mecz do końca.

Komentarz Pavariniego: "W momencie, gdy spojrzałem na monitor na ławce, zdałem sobie sprawę, że to poważne zbicie. Wstałem i zapytałem go, czy powinien zostać zmieniony. Nie był do końca przekonany, ale później powiedział, że nie chce sprawiać drużynie problemów, dlatego grał ostatnie 13–14 minut z urazem. Kiedy zdjął rękawicę, powiedziałem lekarzowi, że najprawdopodobniej złamał palec. Mimo to był w stanie wykonać jeszcze jedną interwencję – piłka odbiła się od niego dwa lub trzy razy. Nie wiem, ilu bramkarzy pozostałoby na boisku w takiej sytuacji. To pokazuje jego mentalność – nie chciał zostawić drużyny w trudnym momencie. Chciał dać z siebie wszystko do końca, nawet kosztem pogorszenia swojego stanu."

Jak czułeś się podczas rehabilitacji?

Wierzyłem, że jestem w stanie wrócić do gry – nigdy się tego nie bałem. Przez kilka miesięcy przechodziłem rehabilitację w Japonii, a potem wróciłem tutaj. W tym czasie mój trener i lekarz bardzo mi pomagali, dzięki czemu mogłem stopniowo trenować i robić wszystko, co było możliwe.

Do gry wróciłeś na mecz z Torino, jednak nie był to zbyt udany powrót, prawda?

Niestety popełniłem błąd, który doprowadził do naszej porażki. Czuję, że zawiodłem drużynę. To zdecydowanie nie był powrót, jakiego się spodziewałem. Mogę jednak tylko wyciągnąć wnioski i dalej ciężko pracować. Dojrzewając piłkarsko, popełniłem wiele błędów, ale dużo się z nich nauczyłem. Oczywiście lepiej ich unikać, ale to niemożliwe. Najważniejsze jest to, jak reagujesz po ich popełnieniu.

Komentarz Pavariniego: "Przede wszystkim trzeba przeanalizować błąd: czy ma charakter techniczny, czy wynika z decyzji. Jeśli to błąd techniczny, należy pracować nad poprawą ruchu. Jeśli natomiast wynika z decyzji – czyli z dynamiki gry i wyboru konkretnego rozwiązania – wtedy potrzebne są ćwiczenia sytuacyjne, które pomogą podejmować lepsze decyzje w przyszłości."

Jakie były Twoje najlepsze interwencje w karierze?

W tym sezonie wskazałbym interwencję w meczu wyjazdowym z Genoą – mam na myśli obroniony strzał głową (Ekhatora, red.), a nie rzut karny. Jeśli chodzi o całą karierę, na szczycie postawiłbym podwójną paradę w meczu z Romą w poprzednim sezonie.

Jaki wpływ na Twój rozwój mają koledzy z zespołu i trener Pavarini?

Wiele uczę się zarówno od kolegów z drużyny, jak i od trenera Pavariniego. Przekazał mi wiele konkretnych umiejętności bramkarskich i bardzo pomógł w moim rozwoju. W naszej grupie bramkarzy panuje też duża rywalizacja, co dodatkowo motywuje mnie do pracy.

Jakie były Twoje piłkarskie początki? Jak zostałeś bramkarzem?

Mam brata i to pod jego wpływem zacząłem grać w piłkę nożną. Pierwsze treningi rozpocząłem w wieku pięciu lat. Z czasem zauważyłem, że bramkarze noszą rękawice — wydało mi się to naprawdę interesujące. Poza tym nie byłem wystarczająco dobry, żeby grać w polu, dlatego zdecydowałem się stanąć w bramce. Pomogło też to, że byłem wysoki, więc naturalnie rozwijałem się w tym kierunku.

Czy masz jakieś ćwiczenia, które wykonujesz poza treningami?

Tak, oczywiście. Pilates pomaga mi poprawić mobilność i gibkość, które są bardzo ważne dla bramkarza. Dlatego regularnie go praktykuję, zwłaszcza dzień po meczu. Dodatkowo pomaga mi się zrelaksować i odświeżyć umysł, więc na pewno będę to kontynuował.

Jak koncentrujesz się przed meczami? Masz jakiś rytuał?

Sprzątanie pomaga mi się wyciszyć i przygotować mentalnie do meczu. Zanim wyjdę z domu, staram się mieć wszystko dobrze zorganizowane — to część mojej rutyny. Tuż przed rozpoczęciem spotkania zamykam oczy i wyobrażam sobie, że gram dobrze i że możemy wygrać. To jeden z moich rytuałów przedmeczowych. Myślę, że potrafię kontrolować emocje — niezależnie od tego, czy popełnię błąd, czy obronię trudny strzał, potrafię się skupić i grać bez presji. Uważam to za jedną ze swoich mocnych stron.

Jak Ci się żyje w Parmie i we Włoszech? Tęsknisz za Japonią?

Bardzo tęsknię za Japonią, bo tam dorastałem i uwielbiam japońską kuchnię — jest najlepsza. Jednak życie we Włoszech jest dla mnie bardzo komfortowe. Cieszę się, że mogę tu być i grać w Serie A. Parma to spokojne, ciche miasto, a ludzie są bardzo mili i gościnni. Naprawdę lubię atmosferę tego miejsca.

Czy jesteś z siebie zadowolony?

Tak. Życie nie jest łatwe, ale właśnie takie jest. Czasami popełniam błędy — nawet sporo — ale uczę się na nich i rozwijam zarówno jako zawodnik, jak i człowiek. Dlatego jestem z siebie zadowolony. Chcę zostać najlepszym bramkarzem na świecie — moim celem są mistrzostwa świata, a także zwycięstwo w Lidze Mistrzów lub zdobycie krajowego tytułu. To moje marzenia.

Czego potrzebujesz do szczęścia?

Lubię grać w piłkę, więc dobre wyniki oczywiście mnie uszczęśliwiają. To wszystko.

Źródło:
Parma Caclio 1913, LE RADICI DEL MONDO GIALLOBLU, ParmaCalcio1913.com, https://parmacalcio1913.com/news/le-radici-del-mondo-gialloblu-parma-calcio-presenta-il-secondo-episodio-di-parma-roots-con-suzuki/, [dostęp: 02.04.2026].