Smutek i niedowierzanie. To słowa, które najlepiej opisują nastroje panujące wśród kibiców Parmy, po publikacji, na łamach Gazzetta di Reggio, artykułu dotyczącego nacisków ze strony władz miejskich, na szefostwo Lega Pro w celu uniknięcia derbów pomiędzy Gialloblu a Reggianą.

Mimo iż oficjalnie nikt jeszcze tej informacji nie potwierdził, to wszystko wskazuje na to, że rozmowy są w toku i oczekiwane z utęsknieniem przez blisko 20 lat Derby dell'Enza mają sporą szansę nie dojść do skutku.

Podobna decyzja byłaby nie tylko ogromnym ciosem dla prawdziwych kibiców, dla których konfrontacja Parmy z Reggianą to coś zdecydowanie więcej niż mecz, ale także prawdziwą porażką Calcio i państwa włoskiego.

Zabezpieczenie porządku publicznego, o które rozbija się cała sprawa, to naturalnie ważna kwestia i to nie ulega żadnej wątpliwości. Niestety bardzo często środki stosowane w tym celu przez władze są nieadekwatne do sytuacji, a u ich podstaw często leżą uogólnienia i stereotypy. Na końcu najbardziej cierpi zwykle futbol oraz normalni, bogu ducha winni, kibice.

Weźmy pod uwagę prosty przykład. Załóżmy, ze podczas meczu jeden z kibiców rzuci z trybun, na boisko, race dymną. W takim przypadku bardzo często dochodzi do dwóch poważnych błędów w rozpatrywaniu całej sytuacji. Po pierwsze kibic ten jest od razu utożsamiany z całą zbiorowością fanów danego zespołu, którzy automatycznie tracą w oczach opinii publicznej, uważani są za potencjalnie niebezpiecznych, mimo iż przypadek ten był tylko odosobnionym incydentem. Po drugie kara za podobny występek w przeważającej liczbie przypadków jest zbiorowa, liga może na jakiś czas zamknąć trybunę, zarządzić mecz bez udziału publiczności etc., a sam klub otrzymuję dodatkowo grzywnę. Dlaczego więc nie karać tylko winnych takich przewinień? Nie ważny czy w ten sposób postąpił jeden, dwóch czy dziesięciu kibiców. W dobie techniki zidentyfikowanie prowodyrów niebezpiecznych sytuacji nie stanowi większego problemu i to właśnie oni, a nie cała społeczność powinni ponosić konsekwencje swoich czynów.

I tu dochodzimy do stwierdzenia o porażce państwa włoskiego. Na półwyspie Apenińskim władze od kilku ładnych lat dysponują narzędziami do identyfikacji i karania osób potencjalnie niebezpiecznych, wśród kibiców. Problem jednak w tym, iż prawie w ogóle nie są one wykorzystywane. O wiele łatwiej jest bowiem nakładać na kibiców kolejne ograniczenia i zakazy, niż zająć się wyselekcjonowaniem 10-20 niebezpiecznych osobników, którzy z reguły odpowiadają za większość stadionowych (i poza stadionowych) incydentów.

Porządne zabezpieczenie imprezy pokroju Derby dell'Enza, która z pewnością przyciągnęłaby na stadion przynajmniej 20 tysięcy kibiców, wiązałoby się ze sporym wysiłkiem organizacyjnym, jednak jak najbardziej byłoby to zadanie wykonalne. Najwyraźniej jednak uznano, iż tego typu przedsięwzięcie nie jest w ogóle warte zachodu i najlepiej będzie jeśli mecz ten nie będzie figurować w kalendarzu rozgrywkowym.

Pozbawienie kibiców Parmy i Reggiany, długo wyczekiwanych derbów, będzie kolejnym pójściem na łatwiznę w wykonaniu władza, na którym ucierpi duch i piękno sportu.