(ParmaLive.com - Vito Aulenti) - Po ponad miesiącu abstynencji od spotkań Parmy, z niezwykłą wręcz niecierpliwością oczekiwałem na powrót Crociatich, na boisko. Moje nadzieje były tym większe, iż wciąż miałem w pamięci zwycięstwo z Alessandrią, które wówczas traktowałem jako możliwy punkt zwrotny całego sezonu.

Niestety mecz z Frosinone wydobył na światło dzienne większość problemów z jakimi Parma uporczywie zmaga się od startu sezonu: przede wszystkim ewidentną trudność w budowie akcji i kreowaniu klarownych sytuacji pod bramką rywali. Nie chcę już nawet wchodzić w temat zagubienia w grze defensywnej, czy całkowitego braku osobowości i boiskowej charyzmy, co jest o tyle paradoksalne, że przecież w zespole występują tak doświadczeni i uznani gracze jak Buffon, Vazquez, Schiattarella, Danilo czy Inglese.

Krótko mówiąc od momentu spotkania z Alessandrią moja kibicowska rzeczywistość przypominała dobry sen, który wraz z nadejściem meczu z Frosinone przerodził się w istny koszmar. Szkoda tylko, że aby go przerwać nie wystarczy się wybudzić, bowiem koszmar ten, niestety jest gorzką rzeczywistością.

Można łudzić się i mieć nadzieję, że to co stało się w piątek na Tardini, to tylko wypadek przy pracy i piłkarze, po prostu wypadli z rytmu meczowego. Prawdopodobnie samo Frosinone nie było też najwygodniejszym rywalem do tego, aby wznawiać mistrzostwa po tak długiej przerwie. Tak czy owak, jeżeli wciąż, bardzo wątła nadzieja na walkę o awans ma zostać potrzymana, coś musi zostać zmienione ze skutkiem natychmiastowym.

Nie ma co ukrywać, że zespołowi przydałaby się pomocna dłoń z mercato, gdzie sprawy zdają się być równie skomplikowane jak sama sytuacja sportowa naszej drużyny. Według najnowszych pogłosek, wkrótce na Tardini ma zameldować się Simy, i szczerze powiedziawszy jestem tym pomysłem zachwycony, bowiem Nigeryjczyk obok Cody i Mancuso był napastnikiem, o którego za wszelką cenę walczyłbym jeszcze w lecie, oczywiście gdybym to ja był dyrektorem sportowym.

W ostatnich sezonach, na poziomie Serie B, Simy dokonywał istnego spustoszenia, znacznie przerastając poziomem te rozgrywki, do tego klasę pokazał też w Serie A, o czym świadczy 20 bramek zdobytych w zeszłych rozgrywkach i to w barwach spadkowicza. Jest to więc zawodnik, który na pewno może wnieść do zespołu wiele jakości, jednak pojawia się tu jedno drobne "ale".

Jakie nie byłoby Crotone, w barwach którego Simy święcił największe sukcesy, z pewnością ekipa ta potrafiła kreować sytuacje, a to było jak woda na młyn dla samego Nigeryjczyka, który najbardziej użyteczny jest w "16" rywali. Simy z ostatniego półrocza w Salernitanie, to zaś zupełnie inna postać. Pozbawiony wsparcia ze strony drugiej linii, zawodnik ten nie był sobą i nie potrafił dostarczyć, choćby w drobnym stopniu, satysfakcjonujących liczb. Obawiam się, że Parmie obecnie o wiele bliżej jest to Salernitany, niż do Crotone za czasów świetności Simy'ego i jeśli do klubu równocześnie z nim, nie zawita żaden kreatywny pomocnik, Nigeryjczyk może okazać się jedynie pustym wzmocnieniem.