Gdyby przed startem sezonu ktoś powiedział, że najbardziej niezbędnym piłkarzem w zespole Parmy będzie Pasquale Schiattarella, można by się co najwyżej uśmiechnąć z politowaniem. Tym czasem, jak pokazały dotychczasowe mecze, jest to po prostu fakt, zaś pozycja doświadczonego pomocnika nie podlega żadnej dyskusji.

Nie ma najmniejszego przypadku w tym, że pomimo nie najwyższej formy fizycznej i dopiero co zaleczonej kontuzji, Enzo Maresca był wręcz zdesperowany, aby posłać w bój Schiattarelle na mecz z Pisą. Parma bez Schiattarelli to bowiem inna, bezzębna i bez osobowościowa drużyna, o czym kibice najlepiej mogli przekonać się przy okazji starcia z Ternaną, w którym piłkarz nie wziął udziału.

Schiattarella, z uwagi na swoją boiskową charakterystykę, bez wątpienia nie jest najbardziej zauważalnym piłkarzem, paradoksalnie jednak najbardziej zauważalną rzeczą w zespole Crociatich jest jego brak, który ekipa Mareski odczuwa na wszystkich płaszczyznach. Jednym z największych mankamentów Parmy, na starcie obecnego sezonu, jest brak równowagi pomiędzy niezwykle kreatywną i silną linią ataku, a bardzo chybotliwą i niestabilną linią pomocy, za co już nie raz Crociati słono musieli płacić. Na tę chwilę jedynym piłkarzem, mogącym w jakikolwiek sposób zbalansować grę, jest właśnie Schiattarella, który za sprawą swojej boiskowej inteligencji, umiejętności przewidywania, przechwytom, a także świetnym otwierającym podaniom, idealnie spaja działania obronne z ofensywnymi. Można wręcz pokusić się o stwierdzenie, że często jest on buforem bezpieczeństwa oraz swojego rodzaju ostatnią instancją dla wysoko grającej i tracącej piłkę linii ataku.

Nie można mieć większych wątpliwości co do tego, że wzrost na polu organizacji gry oraz czysto fizycznym, jaki oglądaliśmy pomiędzy spotkaniem w Terni, a meczem z Pisą na Tardini, wynikał przede wszystkim z obecności Schiattarelli na boisku. To spostrzeżenie daje naprawdę sporo do myślenia. Po pierwsze okazuje, że w zespole Parmy, który docelowo ma opierać się na kreatywności i młodości, jest także miejsce dla doświadczonych rzemieślników, którzy są zdolni w ciszy i spokoju poświęcić się na rzecz funkcjonowania całego "organizmu". Po drugie nie da się oprzeć wrażeniu, że na dłuższą metę sam Schiattarella, nie zawsze może wystarczyć i w celu zapewnienia lepszej równowagi, przydałoby się, aby któryś z pozostałych pomocników od czasu do czasu mógł współdzielić z nim obowiązki. Byłoby to z porzytkiem nie tylko dla samego "Schiatty", ale i całej drużyny Po trzecie jak pokazały pierwsze tygodnie mistrzostw, sam Schiattarella nie jest ze stali i kontuzje, bynajmniej go nie omijają (do tego jak pokazuje historia jest on też graczem często cierpiącym z powodu dyskwalifikacji, a dwucyfrowa liczba kartek na koniec sezonu jest wręcz dla niego normą), i na wypadek jego braku, należałoby mieć solidny plan B.

Na ten moment jednak Schiattarella jest piłkarzem o znaczeniu fundamentalnym, od którego obecności na boisku oraz formy, zależy oblicze gry Parmy.