Legendarny trener Parmy - Nevio Scala, był gościem Oggi Sport Notizie, na łamach którego powrócił pamięcią, do czasów swojej pracy na Tardini.

Pasmo sukcesów w Parmie: "Moje 7 lat spędzonych w Parmie, pozostaje żywym i niezatartym wspomnieniem. Udało nam się tam nakręcić zwycięski cykl, zaczynając od Serie B, a kończąc na tryumfach, na arenie europejskiej. Muszę jednak uczciwie przyznać, iż szczęście również pełniło w tym wszystkim istotną rolę. Pamiętam, iż w kilku przypadkach, pewne okoliczności powstały równocześnie i w najbardziej odpowiednim momencie, tworząc w ten sposób, optymalne warunki do osiągnięcia wielkich celów."

Stworzenie prawdziwego zespołu: "Dużo i intensywnie pracowałem z grupą, złożoną w znacznej mierze z młodych, aczkolwiek niezwykle otwartych i pracowitych chłopaków. Prosiłem ich o częste rozmowy między sobą i wzajemne rozpoznanie swoich ograniczeń. Dzięki temu dialogowi powstał bezwarunkowy amalgamat, oparty na wzajemnym szacunku między piłkarzami. To był prawdziwy klucz do wielkich sukcesów, jakie osiągnęła później moja Parma."

Pożegnanie z Parmą: "Wszystko co dobre szybko się kończy, nawet jeśli, sytuacja wciąż była bardzo dobra. Klub po prostu uznał, że drużyna potrzebuje nowych bodźców, które pomogą jej dalej się rozwijać. Zaakceptowałem tą decyzję i mimo, iż nie była ona dla mnie korzystna, pozostałem w dobrych relacjach z Callisto Tanzim oraz zespołem. Można powiedzieć, że moja relacja ekonomiczna z Parmą, wówczas się skończyła, jednak więź emocjonalna pozostała i trwa do dziś."

Debiut Buffona: "Nasz podstawowy bramkarz, którym wówczas był Luca Bucci, doznał kontuzji, wcięliśmy więc do pierwszego zespołu Buffona, który docelowo miał być na ławce rezerwowych, zaś golkiperem przewidzianym do gry był Alessandro Nista. Na treningach poprzedzających mecz z Milanem, zdaliśmy sobie sprawę, że Buffon jest naprawdę znakomitym młodym bramkarzem, który w ogóle nie daje po sobie poznać oznak jakiejkolwiek presji. Nasz trener bramkarzy (Ermes Fulgoni, red.), od początku twierdził, że to prawdziwy fenomen. Wciąż miałem jednak pewne wątpliwości, co do tego, czy debiut przeciwko Milanowi, w wieku 17 lat, to naprawdę dobre rozwiązanie. Wydawało mi się to zbyt ryzykowne. Buffon jednak, przez cały tydzień, na treningach dokonywał cudów w bramce. Praktycznie nie puszczał goli podczas zajęć, ani po karnych, ani po stałych fragmentach gry. Wziąłem więc na siebie tę odpowiedzialność i postanowiłem na niego postawić, wierząc, że ma on odpowiedni charakter i osobowość, aby poradzić sobie z czekającym go wyzwaniem."