Nevio Scala, legendarny trener Parmy, w wywiadzie dla Cronache di Spogliatoio opowiedział o treningach w miejskim parku Cittadella oraz o tym, czy żałuje, że jego zespół ostatecznie nie sięgnął po scudetto.

Jak wspominasz swoją Parmę?

To, co wtedy osiągnęliśmy, było moim zdaniem niepowtarzalne. Staliśmy się drużyną pełną znakomitych zawodników, o ponadprzeciętnych wartościach ludzkich. Udało nam się tego dokonać mimo faktu, że na pewnym etapie trenowaliśmy w miejskim parku Cittadella.

Dlaczego trenowaliście w parku?

Dla nas to było oczywiste: nie mieliśmy alternatyw, więc stało się to normalnością. A same treningi były wspaniałe. Zawodnicy rozdawali autografy matkom z dziećmi lub starszym panom grającym w briscolę. W tamtych latach wokół Parmy panowała niesamowita atmosfera. Kiedy awansowaliśmy do Serie A, zobaczyłem entuzjazm, jakiego nie widziałem nigdzie indziej. Ludzie naprawdę cieszyli się z naszych zwycięstw, a my staliśmy się integralną częścią miejskiej społeczności.

Czy to prawda, że Figo był wtedy blisko transferu do Parmy?

Figo miał do nas dołączyć w 1994 roku. Wydawało się, że wszystko jest dogadane, ale nagle umowa upadła. Był wielkim mistrzem o ogromnej jakości i na pewno bardzo by nam pomógł. Z drugiej strony, gdyby przyszedł, musiałbym pożegnać jednego z moich zawodników, a szczerze mówiąc – nie potrafię sobie tego wyobrazić. Ta grupa była wyjątkowa.

Nie żałujesz, że nie wygraliście scudetto?

Staliśmy się niezwykle silnym zespołem, świetnie współpracującym i osiągającym cele, które w tamtym czasie wydawały się nierealne. Mojej Parmie zabrakło tylko mistrzostwa Włoch. Może nie byliśmy jeszcze wystarczająco dojrzali – trudno to dziś ocenić. Niemniej niczego nie żałuję: kiedy myślę o tamtej drużynie, wracają wyłącznie piękne wspomnienia. Dziś Atalanta jest wielkim klubem, Bologna nim się staje, ale to, co osiągnęliśmy z tamtą Parmą, pozostaje niepowtarzalne. Przez siedem lat zawsze coś wygrywaliśmy: Puchar Włoch, Puchar UEFA, Superpuchar Włoch, a nawet Superpuchar Europy. Nie obraźcie się, ale pozwolę sobie na odrobinę arogancji: moja Parma była – i pozostaje – jedyna w swoim rodzaju.