Przyszłość Carlosa Cuesty wyjaśniona. Czy Parmę stać na europejski awans?

Zakończenie medialnych spekulacji wokół posady trenera rzadko kiedy przynosi na Stadio Ennio Tardini tak głębokie westchnienie ulgi, jak miało to miejsce w ostatnich dniach. Carlos Cuesta zostaje na stanowisku - to już pewne i oficjalne, a klubowe władze postanowiły uciąć plotki łączące młodego Hiszpana z powrotem do bezpiecznych struktur angielskiej Premier League. Człowiek, który przez lata chłonął taktyczną wiedzę u boku Mikela Artety w Londynie, udowodnił w minionych miesiącach, że potrafi przetrwać w bezwzględnym środowisku włoskiej piłki. Hiszpan oparł grę na chłodnej kalkulacji i defensywnym rygorze, dzięki czemu drużyna zdołała zrealizować swój podstawowy cel i utrzymać się w elicie bez konieczności drżenia o wynik do ostatnich sekund sezonu. Prawdę mówiąc, apetyty w Parmie zawsze sięgały wyżej niż tylko paniczna ucieczka przed degradacją, a stabilizacja na ławce trenerskiej natychmiast uruchomiła lawinę pytań o to, czy ten specyficzny projekt jest w stanie wykonać kolejny krok w górę ligowej hierarchii.

Ściana, której nie da się łatwo zburzyć

Włoski futbol kocha taktyczną dyscyplinę, a Cuesta zaszczepił w swoich zawodnikach niemal obsesyjne podejście do defensywnej organizacji, tworząc z formacji obronnej monolit, o który rozbijały się ataki znacznie bogatszych rywali.

Zespół pod jego wodzą rzadko kiedy pozwalał sobie na szaleństwo, skupiając się na maksymalnym ograniczaniu przestrzeni we własnej szesnastce oraz bezwzględnym wybijaniu przeciwników z uderzenia. Jeśli regularnie analizujesz ofertę na włoską ligę i sprawdzasz zakłady na Serie A, styl gry Parmy pod wodzą trzydziestoletniego szkoleniowca musiał być dla Ciebie synonimem solidności, ale też głębokiej, taktycznej nudy. Kończy się na tym, że drużyna, która potrafi zamurować dostęp do własnej bramki przed największymi potęgami, jednocześnie cierpi na chroniczny brak kreatywności i czystej, piłkarskiej bezczelności w okolicach pola karnego przeciwnika. Defensywa pozwala przetrwać najgorsze momenty i buduje fundament pod spokojny byt, lecz myślenie o europejskich pucharach wymaga czegoś więcej niż tylko perfekcyjnego rozbijania ataków przeciwnika i liczenia na bezbramkowe remisy.

Przepis na przełamanie ligowego średniactwa

Przeskok do strefy gwarantującej grę na międzynarodowej scenie to brutalna weryfikacja realnych możliwości każdego średniaka, zwłaszcza w lidze tak ciasnej i konkurencyjnej jak włoska ekstraklasa.

Z obecnym potencjałem w ataku Parma może co najwyżej marzyć o spokojnym środku tabeli, ponieważ elita nie wybacza tak drastycznej pasywności pod bramką rywala. Jeśli myślimy o rzuceniu wyzwania markom pokroju Atalanty, Lazio, Fiorentiny oraz rzymskich potęg, letnie przygotowania w ośrodku Collecchio muszą przynieść całkowitą zmianę akcentów w codziennej pracy szkoleniowej. Zespół potrzebuje wdrożenia zupełnie nowych rozwiązań taktycznych - odważniejszego pressingu na połowie przeciwnika oraz płynniejszego przechodzenia z defensywy do kontrataku. Co więcej, realizacja tych założeń zależy od spełnienia kilku kluczowych warunków transferowych w nadchodzącym oknie: Ściągnięcie bramkostrzelnego napastnika, który potrafi zamienić pół sytuacji w gola, pozyskanie dynamicznego, operującego od pola karnego do pola karnego pomocnika, Zakup nowego, kreatywnego skrzydłowego z doskonałym dryblingiem, znalezienie wartościowych zmienników zdolnych odciążyć kluczowych graczy w trakcie maratonu spotkań.