Emocje po pucharowym meczu z Lecce zdążyły już opaść, zatem wydaje się to być dobry moment na to, by podzielić się, moimi, luźnymi przemyśleniami i wnioskami płynącymi z bardzo nieudanej inauguracji sezonu, w wykonaniu Crociatich.

1) Brunetta jest postacią absolutnie kluczową dla obecnej Parmy. Wszystko co najlepsze w grze ofensywnej Crociatich dzieje się przy udziale Argentyńczyka, który co również godne podkreślenia, kiedy trzeba nie stroni od pracy w destrukcji.

2) Daniele Iacoponi wydaje się być materiałem na naprawdę ciekawego skrzydłowego. Wprawdzie, w niektórych boiskowych sytuacjach jego brak doświadczenia był, aż nadto widoczny, w związku z czym póki co raczej nie powinien być traktowany jako pierwszy wybór, jednak i tak w sezonie może się okazać bardzo użyteczny. Z uwagi na jego dynamikę oraz szybkość zdaje się on być idealnym jokerem, mogącym wchodzić na podmęczonego rywala.

3) Inglese wrócił na boisko po ponad półrocznej przerwie i zostawił po sobie całkiem niezłe wrażenie. Napastnik dobrze wyglądał od strony fizycznej, nie bał się brać na siebie ciężaru gry, był też w stanie wykreować dwie sytuacje bramkowe. Jego występ daje pewnego rodzaju nadzieje na przyszłość.

4) Przygotowanie fizyczne Parmy wygląda słabo. Wprawdzie po intensywnym okresie przygotowawczym, pewnego rodzaju problemy kondycyjne na starcie rozgrywek są czymś absolutnie normalnym, jednak na pewno nie powinny one przybierać takiego kształtu jak te, które wykazała Parma podczas meczu z Lecce. Abstrahując już od tego, że Crociati zostali całkowicie zdominowani na tym polu przez Lecce, przegrywali każdy siłowy pojedynek, byli spóźnieni do piłki etc., to sama sytuacja w której zespół jest w stanie wybiegać de facto tylko jedną połowę, jest alarmująca.

5) Sohm zdecydowanie nie jest materiałem na prawego obrońcę i jest to na tyle klarowne, że chyba nie ma sensu jakkolwiek rozwijać tej myśli.

6) Chcąc grać piłkę proaktywną z, w teorii, wysoko grającymi bocznymi obrońcami i dwójką środkowych pomocników, wystawianie w roli jednego z nich Vazqueza jest proszeniem się o kłopoty. Tego typu styl gry wręcz wymaga dwójki biegających i mocno pracujących w defensywie pomocników, a Vazquez mimo wielu swoich zalet, ani w jednym ani drugim aspekcie nie daje rady.

7) Przejście na krycie strefowe przebiega bardzo boleśnie i póki co drużyna grająca w ten sposób sprawia wrażenie bardzo zagubionej.

8) Brak planu B. Co jak co, ale w pierwszej połowie gry, atak Parmy (przynajmniej w zakresie kreowania i dochodzenia do bardzo dobrych sytuacji) funkcjonował bez większych zarzutów, jednak gdy po przerwie Lecce wyciągnęło odpowiednie wnioski, uszczelniło boki boiska i zaczęło podwajać Brunette, Crociati stali się całkowicie bezzębni. Co gorsza drużyna w żaden sposób nie potrafiła zareagować, na zmianę nastawienia rywali. Po części winę za taki stan rzeczy można zrzucić na, wciąż nie najlepszą, sytuację kadrową, jednak i tak drużyna z takim ofensywnym potencjałem powinna mieć nieco więcej schematów na prowadzenie swojej gry.

9) Brak górnych piłek w pole karne. Nie jest to zarzut sam w sobie, a jedynie obserwacja. W trakcie meczu z Lecce, Parma nie wykonała praktycznie żadnego dośrodkowania w pole karne (pomijając stałe fragmenty gry), co w porównaniu do kilku ostatnich sezonów jest wielką nowością, gdyż właśnie taki typ kończenia ataków pozycyjnych charakteryzował Crociatich. Obecna Parma w okolicach "16" rywala za wszelką cenę stara się akcję rozprowadzić, szuka prostopadłego zagrania lub na skrzydle wikła się w pojedynki 1 na 1 próbując zyskać w ten sposób przewagę liczebną. Tego typu nastawienie wypada różne skutki. W pierwszej części gry, wyglądało to bardzo dobrze i przynosiło liczne korzyści, w drugiej zaś kompletnie się nie sprawdzało.

10) Braki koncentracji. Ciężko jest podejrzewać, żeby profesjonalni piłkarze na tym poziomie mieli problemy z podaniem na kilka metrów i opanowaniem piłki, dlatego też to co działo się z Lecce należałoby zrzucić na brak koncentracji, ewentualnie nonszalancje w grze. To jak bardzo niechlujna była Parma, w odniesieniu do najprostszych elementów piłkarskiego rzemiosła, było zatrważające. W dużej mierze to właśnie głupie straty przy wyprowadzeniu piłki, czy proste błędy przy przejćiu lub podaniu na kilka metrów, były tym co ustawiło mecz dla gości.

11) Brak wyciągania wniosków. To co najbardziej bolało w grze defensywy Parmy, to kompletny brak wyciągania jakichkolwiek wniosków z popełnionych błędów. Gdyby się nad tym zastanowić, praktycznie każda akcja Lecce opierała się dokładnie na tym samym schemacie, którego Crociati nie potrafili rozpracować. Massimo Coda już w pierwszej minucie pokazał, iż nie potrzebuje wiele, żeby wypracować sobie pozycję do strzału, tymczasem defensorzy Parmy kompletnie to zlekceważyli. Dla najlepszego napastnika Lecce, było to chyba jedno z łatwiejszych spotkań w ostatnich miesiącach. Obrona Parmy zostawiała mu tyle czasu i miejsca, że mógł i robił z przodu absolutnie wszystko co sobie wymyślił.