(StadioTardini.it - Claudio Mastellari) - Przeklinanie i złość są bezużyteczne. Krytyka jest użyteczna tylko wówczas gdy jest konstruktywna, a ja póki co takiej nie uświadczyłem.

Po wznowieniu rozgrywek znajdujemy Parmę pełną niedoborów w wielu formacjach, zespół jest niekompletny i słabo zbudowany, ale to już było wiadomo od dawna. Teraz to czego na potrzeba to ważna i co istotne przemyślana i rozsądna interwencja na mercato.

Dla wszystkich jest jasne, że od dwóch sezonów, w Parmie nic nie jest w porządku. Nie wiemy czy to z powodu całkowitej nieudolności kierownictwa, czy z powodu splotu wielu pechowych wydarzeń, czy też przypadkiem (kategorycznie to wykluczam) Parma Calcio sportowo jest obrazem nędzy i rozpaczy, któremu potencjałem o wiele bliżej jest play-outów niż play-offów.

Osobiście jestem zachwycony entuzjazmem, który pan Iachini prezentował podczas pomeczowej konferencji prasowej: "Będziemy grać do końca". Co to dokładnie znaczy? Nie jest do końca jasne. Chodzi o pobyt w Serie B? Zachowanie twarzy? A może nie bycie najbardziej wyśmiewaną drużyną we Włoszech?

Im dłużej myślę o obecnej Parmie tym bardziej przekonuje się że prezes Krause, jakkolwiek sympatyczną i szczodrą osobą by nie był, nie potrafi skupić się na priorytetach, które powinny przyświecać każdej drużynie piłkarskiej.

Poświęcono dużo wysiłku na sprawy związane z nowym stadionem, długofalowe inwestycje, inicjatywy reklamowe etc. Oczywiście to wszystko jest ważne, ale w tym czasie samej drużynie brak jest punktu oparcia. Coś co powinno być bijącym sercem klubu, generującym pasję i entuzjazm, zachęcającym do przychodzenia na stadion, jest obecnie czymś spychanym na dalszy plan, a do tego tydzień w tydzień, prowadzi tylko do rozczarowań.

Dość tych młodych piłkarzy, którzy pochodzą z "Kazachstanu", dość tych nieznanych drogich piłkarskich zagadek, które nie znają ani specyfiki Calcio, ani tym bardziej specyfiki Serie B. Piłka nożna jest prostą do bólu grą. Spadliśmy do Serie B? No cóż, trudno kupmy więc piłkarzy z Serie B, zawodników z atrybutami odpowiednimi dla tej kategorii, którzy mają w niej doświadczenie i wygrywali już te mistrzostwa. Nie potrzebujemy wirtuozów i magików. Potrzebujemy kogoś kto w brudnej i podartej koszulce wyciągnie nas z bagna, w które swoją drogą coraz bardziej wpadamy. Gdy już oni wykonają swoje zadanie możemy ich sprzedać i pomyśleć o graczach skrojonych pod inne cele. Po co już teraz wybiegać 5 lat w przyszłość i liczyć na wielomilionowe zyski z anonimowych piłkarzy, co jest niczym innym jak hazardem. Swoją drogą nie sądzę, aby inwestycje jak Man, Mihaili i inne potencjalne futbolowe objawienia, miały nam przynieść wielkie pieniądze.

Być może proces swoistej normalizacji rozpoczął się od pojawienia się Iachiniego. Mam nadzieję, że to zjawisko będzie postępowało na pełnych obrotach i wkrótce obejmie cały klub.