Przy okazji premiery książki “Il Parma di Scala. La cronaca di un Sogno”, o której już co nieco wspominaliśmy, Fausto Pizzi, Alessandro Melli, Luigi Apolloni oraz Lorenzo Minotti, w rozmowie z oficjalną stroną Gialloblu wspominało swoje występy w drużynie pod wodzą Nevio Scali.


Pizzi: "Mój pierwszy rok spędzony w Parmie, prowadzonej przez pana Scalę, był piękny. Otrzymywałem całkiem sporo szans do gry i czułem się ważnym zawodnikiem, mimo tego iż kadra była naprawdę silna. Ogółem spędziłem w Parmie dwa lata, które znakomicie wspominam. Opuściłem Tardini na rzecz Udinese. Zrobiłem to z bólem serca, jednak Parma za wszelką cenę chciała sprowadzić Sensiniego i tak doszło do wymiany między oboma klubami."

Melli: "Nevio znalazł klucz do tego by poprawić nie tylko moją grę, ale również osobowość. Poświęcał mi bardzo dużo czasu, a rozmowy z nim wiele mi dawały. Nasza relacja była dla mnie bardzo niezwykła. Najwspanialszy moment? Jako parmigiano powiedziałbym, że awans do Serie A wywalczony po mecz z Reggianą, z kolei jako profesjonalny piłkarz wskazałbym tryumf w Pucharze Zdobywców Pucharów na Wembley."

Apolloni: "Mimo iż nie wiele osób na nas stawiało ja miałem przekonanie, że zespół pod wodzą Scali może awansować do Serie A. Początek był bardzo trudny, fani nazwyali nas najemnikami i mieli wiele zastrzeżeń co do naszej gry. Wszystko zmieniło się po meczu w Trieście, kiedy wstąpił w nas nowy duch i seryjnie zaczęliśmy wygrywać spotkania. Pan Scala zawsze powtarzał nam, że mamy przede wszystkim bawić się grą i nie przejmować niczym innym. Jego filozofia była bardzo prosta jednak w krótkim czasie udało się stworzyć prawdziwego ducha zespołu. Najlepsze i najgorsze momenty? Najważniejsze zawsze były dla mnie zwycięstwa w derbach. Z kolei najsmutniejszym momentem był przegrany mecz z Arsenalem w Kopenhadze."

Minotti: "Od początku pracy pana Scali w Parmie istniała specjalna, trudna do określenia, więź między nim a całym zespołem. Potrafił on w niesamowity sposób przemawiać do piłkarze i wydobywać z nich to co najlepsze. Nigdy nie zapomnę dnia kiedy podszedł do mnie i powiedział, że będę kapitanem zespołu. Było to dla mnie naprawdę wielkie przeżycie. Czego żałuję najbardziej? Tego, że nigdy nie udało się nam wywalczyć mistrzostwa, choć były ku temu wielkie perspektywy. Najbliżej byliśmy w sezonie 94/95 gdy dysponowaliśmy bardzo silną kadrą, jednak nie wytrzymaliśmy końcówki rozgrywek. W ostatnim sezonie pracy pana Scali ponownie chcieliśmy podjąć próbę ataku na mistrza, jednak chyba podświadomie czuliśmy, że pewna formuła się wyczerpała i nieuchronnie zbliżał się czas zmian."