Kolejnym gościem programu "100 anni di Stadio Tardini", był Fabio Pecchia, który wypowiedział się na temat swoich przeżyć i wspomnień, związanych ze Stadio Tardini.

Pierwszy mecz
"To były wielkie emocje. Pierwszy mecz, na Tardini graliśmy z Bari. Na tamtym etapie mieliśmy za sobą kilka meczów towarzyskich, w których nieźle sobie radziliśmy, ale to co nastąpiło w pierwszej kolejce było czymś innym i wiązało się ze szczególnymi emocjami. Wszystko to pamiętam bardzo dobrze. Zarówno stadio, hymn jak i całe wejście na murawę. Początek nowej przygody zawsze ma szczególny smak.

Miniony sezon
"To był sezon, w którym udało nam się odnaleźć ciągłość. Były też pewne trudniejsze momenty, w których mogliśmy sprawiać wrażenie jakby zagubionych. Mimo to nastawienie i poziom koncentracji moich chłopaków, zawsze były na najwyższym poziomie. Zawsze czułem też wsparcie klubu oraz kibiców, no może poza tymi drobnymi wyjątkami, które z trybun agresywnie sugerowały mi dokonywanie zmian (śmiech). Ogólnie rzecz biorąc zrobiliśmy swoje, odbyliśmy odpowiednią drogę i zwieńczyliśmy ją sukcesem. Jeśli wracam pamięcią do poszczególnych przegranych spotkań, to wiele razy, będąc po meczu w szatni, po prostu nie miałem drużynie nic do powiedzenia. Czasami dokonywaliśmy wielkich rzeczy, ale i tak kończyliśmy z zerowym dorobkiem punktów. Większość naszych porażek była konsekwencją irracjonalnych wydarzeń, w trakcie gry. Tak czy owak, po niepowodzeniach szybko potrafiliśmy się restartować. Zmienialiśmy porażki, w sportową złość i pozytywną energię. Zawsze wracaliśmy silniejsi. Dodatkową siłą było zaś same Tardini."

Sezon 22/23
"Momentem przełomowym był dla nas mecz z Palermo, wprawdzie okupiliśmy go stratą Valentiego, jednak po jego zakończeniu, wokół naszego zespołu, za sprawą kibiców, zapanowała wielka euforia. Od tamtego momentu zaczęliśmy systematycznie poprawiać się w tabeli i zarówno w nas, jak i kibicach rosła nadzieja na coś więcej - zwieńczenie sezonu wielkim sukcesem. Oczywiście zarówno wcześniej, jak i później przytrafiały nam się błędy, jednak nigdy nie straciłem wiary w tę grupę. Mocno wierzyłem, tak w zespół, jak i każdego, mojego piłkarza. Za sprawą świetnej końcówki udało nam się mocno wspiąć w tabeli, zaś w mieście narastała ekscytacja. Kibice czuli, że możemy powalczyć o awans w barażach. Byliśmy wówczas w bardzo dobrej formie, zaryzykuję stwierdzenie, że graliśmy wtedy najlepiej w Serie B. Rozegraliśmy znakomitą pierwszą połowę na Sardynii, z Cagliari, a następnie, nagle przytrafił nam się blackout, który wszystko zmienił. Zwykle skrupulatnie analizuję każdy nasz mecz, oglądam go po kilka razy, jeśli jednak idzie o tę konfrontację w Cagliari, to nigdy więcej jej nie zobaczyłem."

Szatnia
"Prawdziwą szatnią jest ta w Collecchio, gdzie spędzamy razem dużo czasu i na co dzień trenujemy. Ta na stadionie ma bardziej wymiar emocjonalny, bowiem wiąże się z samym meczem. Doskonale rezonuje ona również z całym stadionem. Wchodząc do niej wciąż czujemy na skórze atmosferę tworzoną przez naszych kibiców."

Oprawa w meczu z Cremonese
"Wspomnienie tamtych wydarzeń wciąż wywołuje we mnie ekscytację, dokładnie tak jakbym przeżywał to na nowo. Wejście na stadion i zobaczenie wypełnionego Tardini, było niesamowitym przeżyciem. Nasz cel został już wówczas osiągnięty, jednak zespół wciąż chciał coś zrobić dla tych kibiców - zdobyć mistrzostwo i podnieść trofeum przed tą niesamowitą publiką. To nam się udało. Następnie opuściliśmy stadion i w zupełnie naturalny sposób, wspólnie z naszymi rodzinami, zanurzyliśmy się w tłumie fanów. Absolutnie nic nas nie dzieliło, to była chwila prawdziwej jedności oraz niezwykłej radości.