Fabio Pecchia jest ostatnio bardzo aktywny medialnie. Po rozmowie ze Sportitalia, szkoleniowiec Crociatich udzielił wywiadu Gazzetta dello Sport, w którym poruszył kilka ciekawych kwestii.

Przeprowadzka to Parmy była dobrym wyborem?

Czuję, że jestem tu właściwym człowiekiem, na właściwym miejscu. Trenera trzeba oceniać pod kątem rodzaju i jakości wykonywanej pracy, a nie tylko suchych wyników. Gdy tak się dzieje można żyć z odpowiednim nastawieniem. Moja przygoda w Parmie, rozpoczęła się od sześciu, bardzo wymagających i skomplikowanych miesięcy. Mimo tego, że pracowaliśmy dobrze i ciężko, rezultaty były mieszane i śmiem twierdzić, ze wielu włoskich prezesów nie wytrzymałoby tego i podjęło drastyczne decyzje. W Parmie jednak sytuacja wyglądała inaczej. Dano mi czas, wierzono w ten projekt, a to z kolei wpłynęło na zwiększenie pewności siebie drużyny. Parma to klub, który chce inwestować w młodzież i dobrze wie z jakimi trudnościami się to wiąże. W tym sezonie widać jednak jak na dłoni, że korzyści płynące z takiej filozofii mogą być olbrzymie.

Jesteście pierwsi w tabeli, zaś w ogólnym rozrachunku macie drugą najniższą średnią wieku kadry. Czy istnieje tu związek?

Nie. Musieliśmy po prostu rozwinąć nasz talent i dojrzeć mentalnie, aby stworzyć prawdziwy zespół. Wielką satysfakcją jest dla mnie, to gdy słyszę, że ludzie doceniają i lubią oglądać naszą grę.

Gdzie mogą wylądować, obecnie najlepsi piłkarze Parmy?

Wielu z moich podopiecznych jest przeznaczonych do zagranicznej piłki, na wysokim poziomie, jednak nim się to stanie, muszą dokończyć swój proces dojrzewania.

Kto rozwinął się najbardziej?

W ostatnich miesiącach, najbardziej imponującego skoku jakościowy wykonał Bonny, jednak w kontekście gry drużyny, kluczowe znaczenie miała ciągłość, jaką znalazł Man. Zespół to jednak system naczyń połączonych, aby indywidualności mogły błyszczeć, całość musi funkcjonować jak zdrowy organizm.

Jak trudnym wyzwaniem było rozwinięcie tej drużyny?

To wymagało przede wszystkim czasu i cierpliwości. Musieliśmy wiedzieć, jak czekać. Byliśmy dobrzy w stworzeniu odpowiedniego środowiska, dla tych chłopaków, w którym mogliby oni, w pełni się zintegrować. Przychodząc tutaj, znałem Parmę tylko z zewnątrz, jednak rozpoczynając pracę poznałem ją też od wewnątrz i mogłem zidentyfikować oraz zrozumieć jej problemy. Jednym z nich była wielokulturowość kadry. Mieliśmy zawodników z 14 różnych narodowości, a to wymagało specyficznego podejścia do zarządzania relacjami i składem. Innym problemem było to, aby ci zawodnicy, w pełni zrozumieli czym jest Serie B.

Czy 41 punktów, na półmetku, oznacza, że macie jedną nogę w Serie A?

Nie możemy o tym myśleć, w ten sposób. Teraz nadchodzi trudniejsza część sezonu i aby utrzymać nasza pozycję, musimy jeszcze podnieść swój poziom. Za sprawą mercato, wiele drużyn się zmieni, co uczyni tę ligę jeszcze trudniejszą.

Kto jest największym rywalem Parmy, w walce o awans?

Trudno powiedzieć, Serie B jest skomplikowana i nie można lekceważyć nikogo. Zamiast na rywalach, wolę raczej skupiać się na swojej drużynie.

Dwukrotnie wywalczyłeś awans do Serie A i dwukrotnie wracałeś do Serie B. Dlaczego?

Serie B to nie jest żadna, moja strefa komfortu. Opuściłem Cremonę, ponieważ wyczerpał się pewien projekt i czułem, że moja praca tam jest skończona. To, że wróciłem do Serie B nie oznacza, że nie jestem ambitny. Mam swoje cele, chciałbym rywalizować na szczeblu europejskim, grać co trzy dni, jednak do tego konieczne jest solidne przygotowanie. Wybrałem ku temu, taką, a nie inną ścieżkę.

Czego obecnie najbardziej brakuje Parmie?

Nie mówiłbym tu o brakach, a pewnej świadomości. Musimy lepiej zrozumieć, jak radzić sobie z meczami i nimi zarządzać. Nawet przy wyniku 2:0, spotkania się nie kończą, musimy wiedzieć jak je skutecznie zabić.

Parma gra inaczej niż Twój Hellas i Cremonese.

To trzy zupełnie różne drużyny, o różnej charakterystyce i potrzebach. W Weronie miałem Pazziniego, co automatycznie wymuszało ciągłą obecność w polu karnym rywali i dostarczanie tam masy piłek. W Cremonese miałem drużynę nastawioną na drybling i zdobywanie terenu w taki właśnie sposób. Z kolei w Parmie, mam piłkarzy preferujących szybką, techniczną i pionową grę.