(SportParma.com - Antonio Boellis) - Od otwarcia 2:2 z Bari, do finałowego 2:1 z Venezią. W skrócie dziewięć miesięcy przemian, badań, wypadków, sporów, porównań, uniesień i "odrodzeń". Od niepokojącej przeszłości pełnej nieciągłości, aż po imponującą ciągłość teraźniejszości. Wszystkiego tego doświadczyliśmy w trakcie sezonu zasadniczego Serie B.

Na bazie tych miesięcy wszyscy, jak na dłoni mogą zobaczyć pracę Fabio Pecchii, który doprowadził Parmę do czwartego miejsca w tabeli. Aby to sobie uświadomić, w zasadzie wystarczy ponownie przeczytać początek i koniec, nie zapominając równocześnie o całej wodzie jaka, jak w międzyczasie, musiał upłynąć w rzekach Collecchio.

Na początku wydawało się, że formacja 4-2-3-1, jest rzeczą absolutnie stałą i niepodważalną, oczywiście wyłączając nagłe przypadki eksperymentów podyktowane kontuzjami. Niestety jednak, pożądane rezultaty nie przychodziły, zaś Pecchia został, niejako zmuszony do wprowadzenia zmian w swoich, pierwotnych koncepcjach. Zajęło to jednak sporo czasu, co ma też swoje logiczne uzasadnienie.

Jak wiadomo kadra Parmy, składa się przede wszystkim z piłkarzy młodych, a ci potrzebują cierpliwości. W młodość wpisane jest popełnianie błędów, zdobywanie doświadczenia oraz kształtowanie odpowiedniej mentalności. Droga nie zawsze jest tu prosta i oczywista bo trzeba "wejść do ich głowy" - jak niejednokrotnie Pecchia tłumaczył w trakcie swoich konferencji prasowych. I tak też było, a występy Benedyczaka, Bonny'ego, Camary, Circaitiego, Coulibaly'ego czy Sohma, na przestrzeni miesięcy ewoluowały i wzrastały. W ich przypadku przeszliśmy drogę od jęków i medialnych sądów, do gromkich braw i zachwytów.

Innym problemem, z którym stale musiał mierzyć się Pecchia, był też brak bramkostrzelnego napastnika, za co winę można zrzucić też, albo i przede wszystkim, na oba mercato, gdzie kierownictwo klubu, wyraźnie zbagatelizowało ten problem. Brak typowego kilera, szkoleniowiec Crociatich musiał zrekompensować systemowo, uciekając się do rozwiązania, które na początku brzmiało jak football-fiction. Bo co to w ogóle ma być? Kto to widział, aby wystawiać Vazqueza w roli "fałszywej 9"? Pecchia nie przejmował się krytyką i skupiał na pracy, która przyniosła owoce. Wyniki nadeszły, a plac budowy, którym przez większość sezonu zdawała się być ekipa Crociatich, w końcu zaczął być drużyną, z prawdziwego zdarzenia, z jasno określoną tożsamością i nieustępliwym charakterem. To wszystko sprawia, iż play-offom możemy stawić czoła, w niezłych humorach, z rozsądnym entuzjazmem.

Skoro mowa o przemianie Parmy, na przestrzeni ostatnich 9 miesięcy to porównajmy jeszcze wyjściowe 11, jakie wyszły na pierwsze, ligowe spotkanie z Bari i ostatni mecz z Venezią. Chichizol, Del Prato, Romagnoli, Valenti, Oosterwolde, Bernabe, Estevez, Man, Vazquez, Mihaila, Inglese (4-2-3-1) vs Buffon, Del Prato, Circati, Osorio, Coulibaly, Bernabe, Estevez, Sohm, Zanimacchia, Vazquez, Man (4-3-3).

Bilans tej Parmy jest następujący 61 punktów (nie uwzględniające jednego odjętego) w 38 meczach, 48 bramek zdobytych, 39 goli straconych i czwarta pozycja w lidze. Całkiem przyzwoicie biorąc pod uwagę wszystkie perypetie, z jakimi Pecchia i jego podopieczni musieli się zmagać, na przestrzeni ostatnich dziewięciu miesięcy.