Od dobrych kilkudziesięciu dni, w kontekście mercato Parmy, mówi się o drastycznej rwolucji kadrowej, która ma służyć przede wszystkim znaczącemu odmłodzeniu kadry.

Projekt ten na pierwszy rzut oka wydaję się być dość karkołomny i ryzykowny, jednak z drugiej strony przyglądając się suchym liczbom, nie da się oprzeć wrażeniu, że jest on po prostu koniecznością. Jak wynika z, niedawno opublikowanego, zestawienia serwisu TransferMarkt, Parma jest obecnie trzecią najstarszą drużyną, w europejskim Top 5. Średnia wieku kadry Crociatich wynosi 28,5 lat, i gorzej pod tym względem wyglądają tylko Crustal Palace (29,0) oraz Eibar (29,5).

Oczywiście posiadanie doświadczonej kadry, samo w sobie nie jest niczym złym. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że w przypadku Parmy, to właśnie ono było czynnikiem decydującym o sukcesach klubu w ostatnich latach. Z drugiej jednak strony jest to politka bardzo krótkowzroczna, zaś klub bazujących na doświadczonych zawodnikach, w takiej mierze jak ma to obecnie miejsce na Tardini, niejako pozbawia się możliwości znacznych wpływów z mercato, które z kolei stanowią jedne z gwarantów dalszego rozwoju.

Tym samym drastyczne odmłodzenie kadry (przy dodajmy mocno ograniczonym, przez post pandemiczny kryzys, budżecie), w celu zwiększenia jej rynkowego potencjału, a także perspektyw na osiąganie coraz to wyższych celów, jest konieczne. W przypadku Parmy musimy mieć na uwadze, że praktycznie od 5 lat, klub ten, mimo wszystko, budowany był z myślą o celach krótkoterminowych. Awans rok po roku z Serie D do Serie A, niejako wymuszał na klubie bazowanie na piłkarzach doświadczonych, podobnie zresztą jak dwa ostatnie lata w elicie, w których kwestią fundamentalną było po prostu utrzymanie, a to jak dobrze wiadomo z reguły osiąga się dzięki doświadczeniu. Tym samym Parma tak naprawdę nigdy nie miała czasu i sposobności, na wprowadzenie większej liczby młodych graczy do kadry i choćby drobne, acz systematyczne, korekty projektu sportowego.

Wszystko to prowadzi nas teraz do stanu jaki mamy obecnie i palącej potrzeby prawdziwej rewolucji. Oczywiście znaczące, liczne zmiany w obrębie kadry, zawsze wiążą się z wielkim ryzykiem i ciężko jest znaleźć na nie dobry moment, jednak nie da się oprzeć wrażeniu, że w przypadku Crociatich ta odpowiednia chwila właśnie nadeszła. Odejście z klubu Daneiel Faggiano i przybycie w jego miejsce Marcello Carliego, to koniec pewnego etapu oraz katalizator zmian. Do tego dochodzi też planowana zmiana właściciela, tak więc trudno jest znaleźć lepszy moment na przedefiniowanie projektu sportowego.

Sam proces odmładzania zespołu, może oczywiście odbić się na jakości prezentowanej przez zespół. Nadchodzący sezon zapowiada się dla Parmy na skomplikowany i problematyczny, zaś kibice nie powinni się nastawiać na nic więcej niż walka o utrzymanie za wszelką cenę. Ktoś powie, że będzie to przecież regres w porównaniu do niedawno zakończonej kampanii, być może tak, jednak w futbolu czasem trzeba zrobić krok wstecz, by następnie wykonać dwa kroki w przód. Właśnie w takim położeniu znajduje się obecnie Parmy i wszyscy sympatycy Crociatich powinni być tego w pełni świadomi.