(StadioTardini.it - Ricci Azzali) - Obecnie mercato Parmy jest w stagnacji. Poza kilkoma pomniejszymi transferami wyjściowymi oraz wzmocnieniami do sektora młodzieżowego, przez ostatnich kilkanaście dni kibice Crociatich nie mieli czym się ekscytować.

Jak powszechnie wiadomo i wielokrotnie to podkreślano, Parma skupia się obecnie na redukcji listy płac i znalezieniu kupca na graczy takich jak Grassi, Laurini, Pezzella, Karamoh czy Cyprien. Klub nie może jednak zapominać o tym, że w składzie Pecchii, wciąż jest kilka luk, które wypadałoby jak najszybciej uzupełnić, tak aby trener mógł dysponować odpowiednio dużym polem manewru, a co za tym idzie komfortem wyboru.

PUNKTY STAŁE - Mimo, iż wspominana stagnacja w działaniach klubu, może być nieco frustrująca, to na pewno nie mówimy tu o żadnej sytuacji kryzysowej, bowiem na skompletowanie kadry Parma wciąż ma ponad miesiąc. Z drugiej strony liga rusza już za kilkanaście dni, a oficjalny początek sezonu, w postaci spotkania Coppa Italia z Salernitaną, jest jeszcze bliżej. Tym samym dostarczenie Pecchii koniecznych wzmocnień, powinno stać się priorytetem na najbliższe dni na rynku. W każdym razie, póki co, Parma nie ma powodów do nerwów i nie musi działać pod wpływem impulsu, bowiem w porównaniu z zeszłym, katastrofalnym sezonem, już teraz Crociati dysponują kilkoma naprawdę dobrymi pewnikami na których można oprzeć silny zespół. Za takich piłkarzy, bez dwóch zdań możemy uznać Buffona, Del Prato, Benabe, Vazqueza oraz Mana, których pozycja i rola w zespole jest w tej chwili niepodważalna.

NIEWIADOME - Inglese i Schiattarella, a także Valenti i Osorio, to w tym momencie największe znaki zapytania w projekcie Pecchii. Ich kondycja fizyczna może wpływać na wiele aspektów i to zarówno tych związanych z mercato (przy odpowiednich warunkach, Parma mogłaby na nich naprawdę dobrze zarobić lub też po prostu zrzucić ich z listy płac), jak i planem taktycznym. Mówiąc krótko postawienie na tych zawodników może okazać się mieczem obosiecznym. O ile ich jakość oraz wartość techniczna, nie powinna podlegać dyskusji, o tyle już zdrowie jak najbardziej. Zakładanie, że ci gracze ustrzegą się kontuzji i będzie można na nich polegać przez cały sezon, jest hipotezą co najmniej ryzykowną...

PUNKTY WIDZENIA - To, że Parma odpuściła praktycznie wszystkich napastników, którzy byli dostępni na rynku, jak chociażby Coda czy Lapadula, pozwalając by zgarnęła ich konkurencja, każe przymuszać, że strategia Pederzoliego i spółki, ukierunkowana jest na inne cele. Pobawmy się przez chwilę w zgadywanki. Co jeśli to Tutino ma być docelową "9", w 4-2-3-1 stosowanym przez Pecchię? Na papierze taki pomysł zdaje się mieć rację bytu, a Tutino zdecydowanie nadaje się do technicznej i kombinacyjnej gry preferowanej przez szkoleniowca Crociatich. Oczywiście pamiętajmy, iż w jego przypadku na pewno nie mówimy tu o "9" z prawdziwego zdarzenia, a wręcz przeciwnie. Jest to gracz, bazujący na swojej dynamice, lubiący przestrzeń i potrafiący atakować z głębi pola, ponad wszystko jest on też napastnikiem potrafiącym w pełni poświęcić się na rzecz zespołu. Jego mankamentem może być za to skuteczność (na pewno nie jest on gwarantem goli), jednak z drugiej strony, przykład Cremonese, z zeszłego sezonu, uczy nas tego, że zespół Pecchii wcale nie potrzebuje "bombera", aby imponować i wygrywać spotkania. Dość powiedzieć, że najlepszym strzelcem Cremonese, był w zeszłej kampanii, Zanimacchia, mający na koncie 8 goli, a którego ciężko jest określić mianem typowego środkowego napastnika. Tak owym był za to Di Carmine, który zakończył rozgrywki z 5 trafieniami, jednak sam jego wkład w grę drużyny Pecchii (podobnie jak drugiego środkowego napastnika - Ciofaniego), był olbrzymi. Pecchia niekoniecznie musi mieć więc pod sobą typowego goleadora, o wiele ważniejsze jest tu to czy napastnik pasuje do jego wizji i schematów taktycznych, a Tutino może te wymogi spełnić.

Mówiąc o możliwych wyborach w Parmie, bardzo ciekawie wygląda też sytuacja w pomocy, która wraz z przybyciem Estevza, zdaje się być najbardziej kompletną formacją. Z Argentyńczykiem, a także Bernabe, Juricem czy Sohem (nie zapominając o Buayi-Kialii, który ma zadatki na czarnego konia rozgrywek) Pecchia ma pełne spektrum wyboru. Dokooptowanie do tej grupy, wspominanego wcześniej Schiattarelli, mogłoby stanowić kolejną wartość dodaną, jednak z drugiej strony uczciwie trzeba przyznać, iż brak tego weterana, nie powinien być niczym znaczącym.

Podsumowując, mimo iż kadra Parmy, wciąż nie jest kompletna, to i tak możemy w niej znaleźć sporo pewników, a także przynajmniej kilka interesujących alternatyw. W swoich rozważaniach wymieniłem wiele punktów, jednak prawda jest taka, że fundamentalne znaczenie będą miały te, które drużynie uda się zdobyć w klasyfikacji.