(Gazzetta dello Sport) - W Parmie, po dwóch katastrofalnych latach, w końcu gra inna muzyka, zaś klimat w oraz wokół klubu diametralnie różni się od tego, który widzieliśmy, na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy.

Parma zmieniła się zarówno na płaszczyźnie sportowej (do czego jeszcze dojdziemy), jak i komunikacyjnej. Klub stawia na integracje z kibicami i lokalną społecznością, równocześnie porzucając butne zapowiedzi, znane chociażby z ostatniej ligowej kampanii, na rzecz zapewnień o chęci ciągłego rozwoju oraz ciężkiej pracy, która ma ostatecznie przynieść tak pożądane przez wszystkich, na Tardini, rezultaty.

Z kolei dobra Parma, jaką oglądamy na boisku, to w dużej mierze zasługa i twór jednego człowieka - Fabio Pecchii. Po wielu eksperymentach z różnymi typami trenerów, wydaje się że Kyle Krause, w końcu znalazł właściwego człowieka, który z miejsca stał się prawdziwym liderem oraz przewodnikiem dla piłkarzy. Grająca w systemie 4-2-3-1, Parma Pecchii, to zespół dobrze zdefiniowany, posiadający precyzyjną i wyrazistą tożsamość taktyczną. Intensywność, zaciekłość, pressing, jakość i nastawienie na posiadanie piłki, to cechy które wyróżniają obecnie Parmę, i które drużyna co tydzień zdaję się ulepszać.

Dla tych, którzy od początku śledzą poczynania Pecchii w Parmie, nie powinno być to jednak żadną nowością, bowiem już w trakcie letniego okresu przygotowawczego, było widać praktycznie natychmiastowe efekty pracy nowego szkoleniowca, który co istotne, był w stanie od pierwszego dnia wdrożyć swoje najważniejsze dogmaty taktyczne.

Dzięki swojej grze oraz nastawieniu, Parmie (przynajmniej pośrednio), udało się osiągnąć również inną bardzo ważną rzecz - ponownie odzyskać Roberto Inglese. Nie ma co ukrywać, że on zawsze uchodził za dobrego napastnika średniego szczebla, jednak w ostatnich latach, z uwagi na liczne problemy fizyczne, nie był w stanie znaleźć ciągłości, a co za tym idzie jego ogólna prezencja była zdecydowanie poniżej wszelkich oczekiwań. Teraz jest jednak inaczej. Inglese pracując w spokoju i ze spuszczoną głową, w końcu wrócił do formy. W czterech ostatnich meczach zdobył cztery gole i na tym zapewne nie koniec. Tym samym, Parma w końcu może cieszyć się swoim Bobbym, który nawiasem mówiąc jest o krok od wyrównania klubowego rekordu Igora Budana, sprzed 15 lat.