Przyszłość Gianluigiego Buffona, wciąż pozostaje pewnego rodzaju zagadką, która powinna wyjaśnić się, na przestrzeni najbliższych dnaich. Mimo wszystko, powstaje dość zasadne pytanie, związane z zasadnością kontynuowania kariery, przez kapitana Crociatich.

Nie da się zaprzeczyć, że Buffon jest ważną, o ile nie najważniejszą postacią w szatni, mającą olbrzymi wpływ na kolegów z drużyny, jak również wielkim atutem marketingowym, po stronie samego klubu. Jeśli jednak, spojrzeć na jego sezon, od strony czysto sportowej, to nie jest już tak różowo. Nie ma co owijać w bawełnę, pod kątem gry i jakości występów, kampania 2022/2023, była w wykonaniu Buffona, co najwyżej przeciętna, żeby nie powiedzieć słaba. W trakcie rozgrywek doświadczony golkiper, popełnił całą masę mniejszych lub większych błędów, które nie raz rzutowały na wyniki spotkań, w rezultacie ciężko było go postrzegać jako gwarant czegokolwiek. Do tego, w przeciwieństwie chociażby do poprzedniej kampanii, sytuację, w których Buffon faktycznie ratował Parmę, popisywał się spektakularnymi interwencjami czy zwyczajnie zapewnił punkty, praktycznie się nie zdarzały. Ten niekorzystny obraz, dopełniają też liczne kontuzje, które z uwagi na zaawansowany wiek Gigiego, skutkowały znacznie dłuższymi przerwami, niż być powinny. Mówiąc najprościej, wieku oszukać się nie da, zaś Buffon, w minionym sezonie, po prostu wyglądał na swoje 45 wiosen, zarówno pod kątem gry, jak i tego co działo się z jego organizmem.

Oczywiście nie jest też tak, że Parma traciła gole tylko i wyłącznie przez/przy udziale Buffona, co to to nie, gdyż w tym przypadku, swoje do powiedzenia, miała też bardzo rozchwiana, niepewna i często niesamowicie wręcz niespójna defensywa. To powiedziawszy należy jednak zaznaczyć, iż z drugiej strony, stanowisko zagorzałych i zaślepionych, fanów Buffona, którzy całą winę zrzucają na blok obronny, jest absurdalne. Generalnie działało to w dwie strony - defensywa Crociatich nie była monolitem i często popełniała irracjonalne błędy, jednak sam Buffon, swoją postawą nie pomagał, nie wnosił pewności w poczynania kolegów i nierzadko też osobiście prokurował bramki.

To, że nie był to dobry sezon w wykonaniu Buffona, widzimy również porównując jego statystyki z innymi bramkarzami ligi. Co istotne nie chodzi tu nawet o zestawianie go z golkiperami topowych, w skali Serie B zespołów, bowiem Buffon niespecjalnie okazale, wypada też w porównaniu do bramkarzy najsłabszych ekip ligi (którzy mieli przed sobą zdecydowanie gorszych obrońców).

Żeby nie być gołosłownym, ligowy bilans Buffona to 17 spotkań, 4 czyste konta i 22 stracone gole. Tymczasem bramkarze ośmiu najsłabszych ekip, którzy zaliczyli przynajmniej 15 występów, spisali się następująco:

Alberto Paleari (Benevento): 33 mecze, 7 czystych kont, 40 straconych goli

Enrico Alfonso (SPAL): 35 meczów, 10 czystych kont, 43 stracone gole

Luca Lezzerini (Brescia): 16 meczów, 3 czyste konta, 24 stracone gole

Lorenzo Andrenacci (Brescia): 22 mecze, 4 czyste konta, 33 stracone gole

Alessandro Micai (Cosenza): 18 meczów, 8 czystych kont, 21 straconych goli

Stefano Gori (Perugia): 32 mecze, 11 czystych kont, 40 straconych goli

Elhan Kastrati (Cittadella): 36 meczów, 11 czystych kont, 42 stracone gole

Antony Iannarilli (Ternana): 38 meczów, 13 czystych kont, 52 stracone gole

Simone Ghidotti (Como): 18 meczów, 4 czyste konta, 25 straconych goli

Alfred Gomis (Como): 17 meczów, 6 czystych kont, 17 straconych goli.

Jak widać Buffon, na tle tych kolegów po fachu, wcale jakoś specjalnie się nie wyróżniał i na bazie jego statystyk, w takim kontekście, komuś postronnemu ciężko byłoby stwierdzić, że mówimy o bramkarzu czwartej drużyny ligi, a nie jakiegoś średniaka. Nie ma nawet co przytaczać tu cyferek bramkarzy, czołowych ekip jak Caprile, Poluzzi, Turati, Radunović czy Martínez, którzy na polu liczb i ogólnego wrażenia, po prostu Buffona zdeklasowali.

Reasumując. Buffon jest legendą światowego futbolu i jednym z najlepszych (a według mnie najlepszym) bramkarzem w historii tego sportu. Do tego mówimy o graczu, w przypadku którego klasa, doświadczenie, wpływ na szatnie i wartość marketingowa, są niepodważalne. Z tym nikt nie polemizuje. Jednakże od strony sportowej, to już przestało się spinać i można mieć spore wątpliwości co do tego, czy kolejny sezon, z Buffonem w roli numeru 1, jest dla Parmy, jak i dla samego głównego zainteresowanego, czymś faktycznie potrzebnym...