Fabio Pecchia został już oficjalnie ogłoszony trenerem Parmy, korzystając więc z okazji warto byłoby nieco bliżej przyjrzeć się jego sylwetce i omówić zarówno jego dotychczasowe doświadczenie, jak i sposób pracy.

PRZEBIEG KARIERY

Pecchia to były piłkarz, który występował na pozycji środkowego pomocnika charakteryzującego się przede wszystkim dobrą wydolnością oraz grą w defensywie. Na swoim koncie miał on też pewne sukcesy w postaci Scudetto zdobytego z Juventusem czy Mistrzostwa Europy U-21. Piłkarską karierę, w trakcie której występował w Avellino, Napoli, Juventusie, Sampdorii, Torino, Bolognie, Como, Sienie, Ascoli, Frosinone i Foggi, Pecchia zakończył w wieku 36 lat i od razu podjął pracę w roli trenera. W sezonie 2009/2010 trafił on na ławkę Foggi jako asysten Antonio Porty (który co ciekawe teraz jest asystentem Pecchi).

Po krótkiej przygodzie w Apulii, Pecchi szybko przyszło stawić czoła nowym wyzwaniom, już w roli pierwszego trenera, jednak w dwóch kolejnych klubach niespecjalnie mu się poszczęściło. W Gubbio, grającym w Serie B (sezon 2011/2012) popracował ledwie dziesięć kolejek, po których został zwolniony, a rok później podjął pracę w Latinie. W klubie z Serie C poszło mu już nieco lepiej, ale po sezonie i tak stracił pracę, bowiem ówczesny właściciel klubu, nie był zadowolony z osiągniętych wyników, w postaci trzeciego miejsca w tabeli. W czerwcu 2013 roku, Pecchia wrócił do Napoli (gdzie występował jako piłkarz), zagradzając się przy tym pełnić rolę asystenta Rafy Beniteza. Z tym samym trener pracował też później w Realu Madryt.

Po zakończeniu przygody z hiszpańskim zespołem, Pecchia podjął próbę drugiego podejścia do bycia pierwszym szkoleniowcem. Sięgnął po niego wówczas Hellas Verona, wraz z którym Pecchia osiągnął swój pierwszy poważny sukces w trenerskiej karierze, w postaci awansu do Serie A. Najwyższa klasa rozgrywkowa okazała się jednak, wówczas, dla Pecchi zbyt dużym wyzwaniem i już po roku, za sprawą 19 miejsca w tabeli, wrócił on z Hellasem do Serie B. W tym momencie kariera szkoleniowca skręciła w dziwnym kierunku, bowiem zdecydował się on przyjąć ofertę Avispy Fukuoki czyli klubu występującego w japońskiej drugiej lidze. W Azji, Pecchia trenował jednak bardzo krótko i po 16 spotkaniach, wrócił do Włoch, aby zostać opiekunem, występującego w Serie C, Juventusu U-23, który w pierwszym sezonie był w stanie doprowadzić do play-offów. W drugim zespole "Starej Damy", Pecchia zrobił na tyle dobre wrażenie, że przed sezonem 2021/2022 sięgnęło po niego Cremonese, wraz z którym Pecchia po raz drugi w karierze sięgnął po awans do Serie A.

PODSTAWY GRY

Należy sobie jasno powiedzieć, że awans wywalczony przez Pecchię, z Cremonese, był wyczynem spektakularnym i na paradę mało kto się go spodziewał . Co istotne w Lombardii, szkoleniowiec miał kadrę złożoną przede wszystkim z młodych perspektywicznych piłkarzy, ze stosunkowo niewielkim bagażem doświadczeń, których potrafił w bardzo umiejętny sposób pokierować. Ulubionym systemem taktycznym Pecchii jest 4-2-3-1, które w zależności od dostępnych opcji i sytuacji w meczu można łatwo przemodelować w 4-3-3 lub 4-3-1-2. Podobne manewry 48-letni szkoleniowiec bardzo często stosował w trakcie ostatniego sezonu w Cremonese, ale o tym nieco później. O ile jednak Pecchia może eksperymentować z ustawieniem linii pomocy i ataku, to nie przewiduje on żadnych kompromisów w stosunku do defensywy, która zawsze ustawiona jest w czwórce.

Jak więc funkcjonowało to w Cremonese? Załóżmy wpierw, że wyjściowe ustawienie Grigiorossich, w sezonie 2021/2022 wyglądało następująco: Carnesecchi; Valeri, Okoli, Bianchetti, Sernicola; Fasola (Castagnetti), Valzania; Zanimacchia, Gaetano, Buonaiuto; Ciofani (Di Carmine). Idąc od piłkarza do piłkarza, możemy scharakteryzować cechy, jakie na danej pozycji preferuje Pecchia.

Wybór Carnesecchiego pokazuje, że bramkarz w taktyce Pecchi musi nie tylko dobrze grać na linii, ale także na odpowiednim poziomie operować nogami i potrafić wyprowadzać piłkę (red. w zeszłym sezonie Carnesecchi zanotował w lidze trzy asysty). Środek obrony to mieszanka doświadczenia i wyrachowania (Bianchetti), z szybkością i siłą fizyczna (Okoli). Z kolei jeśli chodzi o bocznych obrońców, to Pecchia preferuje ustawienie niesymetryczne, w którym jeden z bocznych (Valeri) jest nastawiony na defensywę, z kolei drugi jest w stanie regularnie podłączać sie do akcji ofensywnych (Sernicola). Dwójka pomocników, występująca przed linią obrony, prócz wydolności na wysokim poziomie, musi być komplementarna - jeden bardziej kreatywny potrafiący rozprowadzić akcję (Fagioli), drugi stanowiący równowagę i dobrze czujący się w odbiorze (Gaetano). Trójka grająca za plecami napastnika, w której centralnie ustawiony, jest zwykle typowy trequartista dysponującym dobrym ostatnim podaniem, musimy przede wszystkim odznaczać się wysoką jakością techniczną oraz, w przypadku graczy skrajnie ustawionych, także szybkością. Co więcej w obrębie tej linii Pecchii bardzo zależy na wymienności pozycji w trakcie gry. Na koniec środkowy napastnik, który ma być "9" w klasycznym wydaniu. W Cremonese tę rolę Pecchia powierzał przede wszystkim piłkarzom bardzo doświadczonym (mimo iż miał też inne opcje wyboru, jak na przykład Gondo), potrafiącym dobrze grać tyłem do bramki i operujący przede wszystkim w okolicach pola karnego.

Jak to wygląda w praktyce? Jak już wspomnieliśmy w Cremonese, Pecchia preferował ustawienie 4-2-3-1, jednak często zdarzało mu się przechodzić na 4-3-1-2 (z trequartistą za plecami dwójki napastników) czy klasyczne 4-3-3. Zespół Pecchii był w stanie płynnie zmienić system gry w zależności od fazy w jakiej się znajdował, czy też boiskowych wydarzeń. Dla przykładu w fazie ofensywnej i w momencie posiadania piłki, ustawienie Cremonese wyglądało bardziej jak 4-2-4, z kolei w fazie defensywnej drużyna przechodziła na coś w rodzaju 4-1-4-1 (w momencie nastawienia tylko na obronę) lub 4-3-3 (z szeroko ustawionymi skrzydłowymi, z nastawieniem na szybkie kontry).

W fazie posiadania piłki i konstrukcji akcji, zespół Pecchii, bardzo mocno bazował na umiejętności dryblingu dwójki środkowych pomocników, za sprawą których mógł tworzyć przewagę w środku pola. Bardzo ważną rolę, pełnił też trequartista, od którego Pecchia wymagał częstego cofania się po piłkę i "wchodzenia" w drugą linię, w celu ułatwienia rozegrania akcji. Co ważne, w kontekście samej fazy ataku, 48-latek nie jest nierozerwalnie przywiązany do typowej "9" i w tym zakresie ma plan B. W Cremonie, w momencie gdy, Pecchia nie mógł korzystać z Ciofaniego czy Di Carmine, zdarzało mu się grywać z "fałszywą 9", której rolę sprawował jeden z pomocników. Zasadniczą rolę w planie taktycznym Pecchi odgrywają też skrzydła, gdzie bardzo zależy mu na współpracy pomiędzy skrzydłowym, a bocznym obrońcą, co daje później więcej opcji w rozegraniu akcji. Pecchia bardzo lubił też stosować manewr z odwróconymi skrzydłowymi, którzy schodzą do środka boiska, szukając strzału lub niekonwencjonalnego podania w pole karne.

W fazie defensywnej, drużyna Pecchii, charakteryzowała się intensywnym pressingiem i agresywnym doskok okiem do zawodnika posiadającego piłkę. Częstym widokiem była też bardzo wysoko grająca linia obrony. W pomocy, jeden z dwójki zawodników zawsze jest ustawiony tuż przed linią obrony, w celu zamknięcia linii podania do napastników, z kolei drugi gra nieco wyżej czekając na możliwość uruchomienia kontry. Jeśli zaś, sytuacja jest bardziej skomplikowana, a przeciwnicy bardzo uporczywie naciskają zespół Pecchii, to obaj środkowi pomocnicy zostają odreagowani przed linię obrony, w celu zamykania linii podania.