W pierwszej części sezonu można było odnieść wrażenie, że Stanko Juric, jest dla obecnej Parmy, piłkarzem niezbędnym. W systemie, który przynajmniej na papierze, jawił się jako ultra ofensywny, Chorwat zdawał się być elementem gwarantującym tak potrzebną równowagę.

Z meczu na mecz, rola Jurica, na boisku, była jednak coraz bardziej marginalizowana, zaś jego pozycja w hierarchii, wraz z ciągłym poszukiwaniem przez Fabio Pecchię, nowych rozwiązań, zdawała się systematycznie słabnąć, na rzecz innych zawodników.

Mimo wszystko, do czasu feralnego, wyjazdowego meczu z Cosenzą, Juric miał rozegranych 21 na 24 możliwe spotkania (w tym 18 jako piłkarz podstawowego składu). Jednak od tego momentu, jakby kompletnie zniknął z radaru i w kolejnych ośmiu spotkaniach, zaliczył tylko dwa występy w roli startera i dwa epizodyczne wejścia z ławki.

Jest to o tyle ironiczne, iż nagłe odsunięcie Jurica, nastąpiło krótko po tym, gdy wszyscy myśleli, że w końcu zacznie on pokazywać pełnie swoich możliwości, czyli po znakomitym występie, w pucharowym meczu z Interem, który Chorwat skwitował zdobyciem przepięknego gola. Od tamtego momentu Juric, paradoksalnie, zamiast w windzie jadącej w górę, wylądował na równi pochyłej w dół. Ciężko jest jednoznacznie wskazać przyczynę takiego stanu rzeczy. Być może powodem odsunięcia Jurica przez Pecchię, była okresowa obniżka formy, która w tym sezonie dotykała praktycznie każdego piłkarza Crociatich (i to nie jeden raz), a być może inny problem o którym nie mamy w tej chwili żadnej wiedzy.

Tym niemniej nie da się wykluczyć, że równie zaskakująco jak Juric ze składu zniknął, tak szybko do niego powróci, na decydującą fazę sezonu. Chorwatowi można wiele zarzucić - nie jest on zawodnikiem przesadnie dynamicznym czy dobrze wyszkolonym technicznie, jednak z pewnością jego fizyczność oraz umiejętność balansowania gry, są cechami bardzo porządanymi, których Parma będzie potrzebowała w nadchodzących meczach.