(StadioTardini.it - Claudio Mastellari) - Ta Parma to zespół niegodny tej chwalebnej nazwy, źle zbudowany, bez osobowości, bez podstaw do godnego konkurowania na poziomie Serie B.

Wyniki są jasne i widoczne dla wszystkich: 14 miejsce w tabeli i praktycznie tydzień w tydzień, dosłownie zarzynanie jakiegokolwiek entuzjazmu i poczucia godności u kibiców.

Nie znam szczegółów oryginalnego pomysłu na biznes pana Krause, ale jako mały przedsiębiorca, którym jestem, pozwolę sobie zauważyć, że płacenie milionów dolarów (czy też euro), a następnie osiąganie tak odrażających rezultatów, nie jest definicją idealnego projektu, nawet jeśli ma to być "projekt długoterminowy"(?).

Może zabrzmi to banalnie i trywialnie, ale mając nawet niewiele, można wiele zbudować, z kolei nie mając nic, nie da się też nic zbudować. W tej chwili to "nic" to właśnie Parma, którą obecnie oglądanym. Zespół, który tydzień w tydzień rani kibiców, pozbawia ich pasji i chęci do oglądania futbolu.

Oczywiście nie zawsze można wygrywać, jednak przegrane, zwłaszcza w takich okolicznościach i przy akompaniamencie tak absurdalnych konferencji prasowych i ciągłego wycierania sobie ust rzekomą walką o play-offy, zawsze irytują.

Temu klubowi naprawdę przydałaby się kąpiel w basenie pokory i tyczy się to wszystkich, począwszy od szczebla managerskiego, a na piłkarzach kończąc.

Ta drużyna od strony technicznej, jest w stanie dwoma zagranymi wygrywać spotkania, problem polega jednak na tym, że w momencie osiągnięcia jakiegokolwiek, nawet drobnego boiskowego sukcesu, coś zaczyna się dziać. Umysł i świadomość zaczynają gdzieś odpływać i nagle w grze mnożą się błędy. Obrońcy przestają grać, atak funkcjonować, każde dośrodkowanie jest albo za krótkie albo idzie prosto w ręce bramkarza rywali. Czy może jednak prawda jest inna i po prostu absolutnie każda drużyna, z którą się mierzymy ma wizjonerów w obronie i potrafi przewidzieć każdy ruch naszych napastników?

Naprawdę nie ma słów, aby skomentować to jak wiele rzeczy zostało w naszym klubie, po prostu spuszczonych do toalety, w trakcie ostatnich dwóch lat. Aż chciałoby się ironicznie powiedzieć "Come noi nessuno mai".