Kibice mają to do siebie, że często zamiast zdrowym rozsądkiem i logiką, w swoich sądach i opiniach kierują się tylko i wyłącznie emocjami, często rzucając słowa na wiatr.

Po niedzielnej porażce z Udinese wielu fanów Crociatich postanowiło wyładować swoją frustrację i wylać swoje żale. Różnego typu kibicowskie grupy w mediach społecznościowych, aż uginają się od defetystycznych komentarzy, w ogniu krytyki znajduje się cały klub, począwszy od działaczy na piłkarzach (co ciekawe również tych, którzy jeszcze nie rozegrali ani minut) kończąc. Oczywiście nie brakuje również głosów domagających się zwolnienia trenera Liveraniego.

Jasną sprawą jest to, że wyniki osiągane przez Parmę na starcie sezonu nie są zadowalające i nie napawają optymizmem. Czy jednak aby na pewno można upatrywać w tym winy trenera? W mojej opinii nie, zaś tak ogromna krytyka jaka spada na głowę szkoleniowca jest, po pierwsze wobec niego bardzo krzywdząca, zaś po drugie po prostu nie na miejscu.

Przyjrzyjmy się faktom, obecny sezon w związku na warunki w jakich jest prowadzony, zdecydowanie należy do grona najdziwniejszych i najbardziej skomplikowanych w historii futbolu. Sam Liverani, abstrahując już od wszystkich kwestii zawirowań wewnętrznych (zmiana właściciela, polityki klubu etc.), od samego początku swojej przygody z Parma ma pod górkę. Nie miał okresu przygotowawczego, nie miał zgrupowania, nie miał odpowiedniej liczby meczów towarzyskich (te które były nie mogły udzielić my praktycznie żadnej odpowiedzi). W takich okolicznościach nie da się, od ręki wykreować zespołu wedle swojego pomysłu, wpojenie mu nowych schematów gry, wypracowanie automatyzmów, w końcu także wkomponowanie w drużynę nowych piłkarzy.

Jedynym sposobem na to, by zespół mógł przystosować się do nowych warunków, jest pozwolenie Liveraniemu na spokojną pracę. Liveraniemu, który w trakcie swojego blisko dwumiesięcznego pobytu w Parmie, de facto nie miał jeszcze okazji regularnie potrenować z drużyną w pełnym składzie. Wyjazdy na reprezentacje, kontuzje, rywnek transferowy, w końcu także covid, te czynniki skutecznie komplikują, i tak już skomplikowaną, sytuację Crociatich. Jeżeli ktoś uważa, że te czynniki nie mają większego znaczenia na styl i poczynania zespołu, to naprawdę nie ma większego pojęcia o futbolu. Jak można wystawiać ocenę pracy trenera w oparciu o tak krótki i tak zniekształcony okres, nie mówiąc już o jego zwalnianiu?

Być może Liverani nie jest odpowiednim człowiekiem na odpowiednim miejscu, nie mogę tego stwierdzić z całym przekonaniem, jednak wystawianie mu opinii po czterech kolejkach, jest po prostu absurdalne. Prawdziwym szczytem hipokryzji są zaś komentarze w stylu "Chcemy powrotu D'Aversy". głoszone przez dokładnie tych samych ludzi, którzy jeszcze kilka miesięcy temu głośno domagali się zwolnienia D'Aversy, twierdząc iż jego zespół jest pozbawiony stylu i nie da się go oglądać.

Wyjaśnijmy sobie jeszcze jedną rzecz. Realizacja projektu sportowego to długotrwały proce, wymagający czasu, cierpliwości oraz konsekwencji. Parma, przed startem sezonu redefiniując swoją politykę klubową, stworzyła bardzo ambitny projekt, fakt obarczony sporym ryzykiem niepowodzenia, jednak dający wielkie perspektywy na przyszłość. W tym konkretnym momencie Parmie potrzeba czasu i cierpliwości. Jest to trudne do zaakceptowania, gdyż mistrzostwa są w toku, a każdy stracony punkt, zwłaszcza w meczach z rywalami pokroju Bologny czy Udinese, mocno ciąży. W tej chwili jednak, w mojej opinii klub nie ma innej drogi, jak tylko zaufanie wyborom, które poczynione zostały w lecie.

Dlatego dajmy Liveraniemu czas i kredyt zaufania, zaś oceną jego pracy zjmijmy się, za miesiąc lub dwa, kiedy to faktycznie będziemy dysponować miarodajnymi informacjami na temat jego pracy i drużyny.