W końcu jednak Sowe, dostał swoją szansę i w pucharowym spotkaniu z Ribelle i krótko mówiąc olśnił wszystkich. Gambijczyk zaliczył debiut marzenie. Był szybki, dynamiczny, przebojowy, swoimi akcjami siał popłoch w szeregach rywali. Kiedy jednak było trzeba dokładnym zagraniem potrafił obsłużyć kolegów z zespołu. Patrząc na jego grę można było odnieść wrażenie, że rozgrywa on nie pierwszy a setny mecz w barwach Parmy. Jego występ lokalne media oceniły wyżej niż Fabio Laurii, który w tym spotkaniu zdobył dla Gialloblu dwa gole.

Do pełni szczęścia Sowe zabrakło w zasadzie tylko bramki, jednak mimo to udało mu się oczarować Tardini. Kibice i eksperci, do tego stopnia byli pod ważeniem gry tego 18-latka, że zaczęli porównywać jego styl gry do legendarnego Faustino Asprilli.

Patrząc na chłodno wydaję się, jednak że na tego typu porównania jest zdecydowanie za wcześnie i warto sobie zadać pytanie czy występ Sowe był faktycznie zapowiedzią czegoś wielkiego, czy tylko jednorazowym przebłyskiem?

Jak wynika z opinii sztabu szkoleniowego oraz kolegów z zespołu, Sowe dysponuje wielkim potencjałem, a na treningach jest niezwykle pracowity. Ma on więc predyspozycję by stać sie dobrym zawodnikiem jednak do tego potrzebny jest jeszcze jeden ważny element - regularna gra, a o to Gambijczykowi będzie niezwykle trudno. Pozycja ofensywnego pomocnika/skrzydłowego, na której występuje Sowe, jest aktualnie chyba najmocniej obsadzoną rola w zespole Parmy. O miejsce w składzie Mousa Balla musi rywalizować z takimi zawodnikami jak Baraye, Lauria, Melandri, Vignali czy też Sereni.

Przed Sowe stoi więc niezwykle trudne zadanie. Meczem z Ribelle piłkarz pokazał, że może być naprawdę wartościową alternatywą dla Apolloniego. W najbliższej przyszłości szkoleniowiec Gialloblu z pewnością da mu kolejne szanse do pokazania swojego talentu, a wtedy przekonamy się ile tak naprawdę warty jest Sowe i czy jest to zawodnik, który w tym i w kolejnych sezonach może stanowić o sile Parmy.