Gabriel Morisoli - szwajcarski obrońca z rocznika 2008, który tego lata trafił do akademii Crociatich, z Ticino, udzielił wywiadu dla portali tio.ch, w którym odniósł się do kwestii swojego transferu oraz wrażeń z sektora młodzieżowego Parmy.

Dlaczego zdecydowałeś się na transfer do Parmy?

Otrzymałem ofertę z Włoch, tak więc dla mnie, jako obrońcy była to niezwykła możliwość trafienia do najlepszej szkoły dla zawodników defensywnych. To nie była jednak jedyna motywacja, która pchnęła mnie do tego transferu. Bardzo zależy mi na tym, aby rozwijać się jako osoba, dlatego zdecydowałem się opuścić swoją strefę komfortu i poznać inną kulturę.

Czy Twoje życie to teraz dom i boisko?

Mówiąc dokładniej internat, szkoła i ośrodek treningowy. Tak wygląda mój dzień. Przebywam w jednej z dwóch placówek zarządzanych przez Parmę. Moja znajduje się poza ośrodkiem treningowym, blisko centrum miasta, co ułatwia mi drogę do szkoły. Razem z innymi kolegami z drużyny mamy wspólny plan zajęć, który zaczyna się od śniadania, poprzez lekcje, wspólny lunch, a następnie wycieczkę do centrum sportowego, gdzie odbywamy treningi na siłowni oraz boisku. Wieczorem wracam do szkoły na lekcję i kolację. Wszystko to jest bardzo dobrze zorganizowane. W klubie są do nas przydzieleni specjalni opiekunowie, którzy są też nauczycielami, dbają o wszystkie najważniejsze kwestie i w razie potrzeby pomagają nam także w szkolę. Niemniej klub zachęca nas do samodzielności, co jest elementem procesu dojrzewania. Parmie zależy na tym, abyśmy byli sobie w stanie dobrze poradzić, tak na boisku, jak i życiu codziennym.

Wszystko jest więc bardzo dobrze zorganizowane, a jak przebiega Twoja aklimatyzacja?

Na początku trochę się bałem. Muszę przyznać, że pierwsze tygodnie były trudne. Jeśli jednak mam być szczery to spodziewałem się, że będzie dużo gorzej. Ogólnie moje wdrożenie do klubu poszło dość dobrze, również dlatego, że moi koledzy z drużyny okazali się niezwykle pomocni i znakomicie przyjęli mnie w grupie. Teraz nie jesteśmy już przypadkowymi towarzyszami, spędzamy ze sobą praktycznie 20 godzin na dobę, a to sprzyja tworzeniu się silnych więzi przyjaźni.

A co z Twoją karierą? Nabiera on rozpędu?

Nie wiem. Trudno mi to obiektywnie ocenić. Na pewno mogę jednak powiedzieć, że w Parmie mam absolutnie wszystko, aby rozwijać się piłkarsko. Mimo, iż jestem "tylko" piłkarzem sektora młodzieżowego, to wszędzie jest tu wyczuwalna atmosfera niezwykłego profesjonalizmu. Czuję się tu bardzo dobrze. Klub obdarzył mnie wielkim zaufaniem, zapewniając 3-letni kontrakt i mam nadzieję, że będę mógł potwierdzić swoją wartość. Jestem bardzo zmotywowany, nie wiem dokąd naprawdę mogę dojść, jednak jestem gotowy na ciężką pracę.