Były piłkarz Parmy, Domenico Morfeo, udzielił wywiadu Corriere dello Sport, w którym wypowiedział się na temat nowego szkoleniowca Crociatich, Alberto Gilardino, z którym przed laty występował wspólnie w barwach Crociatich.

Jak zareagowałeś na wieści o tym, że Gilardino został nowym trenerem Parmy?

Kiedy usłyszałem, że to on zostanie trenerem Parmy, muszę przyznać, że bardzo się ucieszyłem. Alberto to zdecydowanie wspaniały człowiek, a Parma po raz kolejny może okazać się dla niego spokojną przystanią, w której jego talent eksploduje. Na Tardini będzie miał wszystko, aby dalej rozwijać się jako trener. Naprawdę się cieszę i życzę mu wszystkiego dobrego, gdyż jest moim bardzo dobrym przyjacielem.

Czy kontaktowaliście się od czasu jego powrotu?

Tak, rozmawialiśmy i wymienialiśmy wiadomości. Wkrótce mamy się spotkać w mojej restauracji w Parmie.

Na boisku Ty i Gilardino mieliście wyjątkową nić porozumienia. Jak to się zaczęło?

Cóż, o ile pamiętam, był to mecz towarzyski. Gila siedział na ławce rezerwowych i wszedł na boisko za Adriano, który doznał kontuzji. Od tego momentu Alberto zaczął grać i regularnie strzelać bramki. Kiedy o tym myślę, nadal się uśmiecham.

Dlaczego?

Bo na treningach rzadko strzelał gole. Kiedy w trakcie gierek losowano składy, wybierano go na końcu, nawet jego mama nie chciałaby go w drużynie (śmiech). Nie trafiał nawet do pustej bramki.

Twoje asysty wiele mu ułatwiły.

No cóż, nie będę się spierał i powiem, że właśnie tak było.

W Reggio Calabria, przy okazji meczu z Regginą, doszło jednak do odwrócenia ról i to on podawał do Ciebie.

Oczywiście. Zaserwował mi świetną piłkę. Tyłem do bramki przyciągnął dwóch przeciwników i genialnym zagraniem zdołał mi ją podać. Przyjąłem ją i strzeliłem gola. Aby mu podziękować, nazwałem go "głupkiem", oczywiście z czułością. Powiedziałem mu, że gol to głównie jego zasługa, i wskazałem palcem, dając znać, że ta bramka była jego dziełem. Ta cieszynka nawet w tamtych czasach stała się viralem. Wyobraź sobie, co by się stało dzisiaj, w dobie mediów społecznościowych...

Jaka była najlepsza cecha Gilardino jako piłkarza?

Jego największą umiejętnością jako piłkarza był instynkt strzelecki. Wiedział, jak grać tyłem do bramki; był prawdziwym snajperem.

A wada?

Cóż, nie wiem. Może był po prostu za dobry.

Źródło:
G. Trupo, «Gilardino a Parma crescerà ancora», „Corriere dello Sport”, 07.10.2026, s. 16.