Legenda Parmy, Lorenzo Minotti, opowiedział w podcaście "Maglietta Sudata" o swoim czasie spędzonym w Parmie oraz o tym, w jaki sposób został kapitanem Crociatich.

"Przybyłem do Parmy w 1987 roku razem z Giampietro Vitalim. W pierwszym sezonie udało nam się utrzymać w lidze, a następnie, w latach 1989-1990, do klubu dołączyli Scala i Pastorello, którzy przejęli niemal wszystkie funkcje techniczne i menedżerskie. Nastąpiła wówczas zmiana, ponieważ Nevio Scala od samego początku był przekonany, że Parma może wykonać skok jakościowy. Dlatego też ciężko pracował nad naszą samooceną i wiarą we własne możliwości, starając się zaszczepić w nas przekonanie, że możemy marzyć o wielkich rzeczach, zaczynajac od awansu do elity.

To był niezwykły sezon, ponieważ zespół był naprawdę dobrze zbudowany, a jego pierwsza połowa w naszym wykonaniu była znakomita. Znajdowaliśmy się na szczycie tabeli, a przede wszystkim zakończyliśmy rok kalendarzowy sensacyjnym zwycięstwem w derbach z Reggianą. Dwa gole Ganza rozbudziły marzenia naszych kibiców. Niestety, od tego momentu sprawy zaczęły się komplikować i rozpoczął się bardzo trudny okres, ponieważ w kolejnych sześciu meczach zdobyliśmy zaledwie jeden punkt.

W lutym 1990 roku zmarł prezes Ernesto Ceresini, który nie tylko był właścicielem klubu, ale również kimś w rodzaju ojca dla nas wszystkich. Pamiętam go jako człowieka o niezwykłej pasji i bezgranicznej miłości do piłki nożnej. Miał poważne problemy zdrowotne, ale mimo to zawsze był obecny na meczach Parmy, aż do samego końca, narażając nawet własne zdrowie. Parmalat, który w tamtym czasie był jedynie sponsorem naszych koszulek, przejął klub po jego śmierci.

Po tym trudnym okresie wygraliśmy jeden mecz u siebie, ale kluczowe znaczenie dla losów całego sezonu miało przede wszystkim zwycięstwo 3:0 w Trieście. To właśnie tam odzyskaliśmy pewność siebie i wiarę we własne możliwości. Od tego momentu na dobre wznowiliśmy marsz w kierunku upragnionego awansu. Historia zatoczyła koło, ponieważ promocję do Serie A przypieczętowaliśmy w derbach z Reggianą. Moim zdaniem był to idealny scenariusz, o jakim marzył każdy kibic Parmy.

Rola kapitana? Bardzo szybko zostałem kapitanem drużyny prowadzonej przez Scalę. Spotkaliśmy się w Parmie podczas obozu przygotowawczego, zjedliśmy lunch, w trakcie którego zaprezentowano zespół dziennikarzom i kibicom, a następnie wsiedliśmy do autobusu i udaliśmy się do Folgarii, gdzie mieściła się nasza baza treningowa. Scala rozdał nam karteczki i powiedział: "Wybierzcie kapitana". Ku mojemu zaskoczeniu przeforsowane zostało moje nazwisko i tak rozpoczęła się moja przygoda z opaską kapitańską Parmy.

Bycie kapitanem to naprawdę miłe uczucie, ponieważ reprezentujesz klub, wymieniasz się proporczykami i jesteś zawodnikiem, który znajduje się w centrum uwagi. Wiąże się to jednak również z całym szeregiem obowiązków, odpowiedzialnością za wyznawane wartości i koniecznością przestrzegania określonych zasad, co niekiedy może utrudniać relacje z innymi. Moim zdaniem kapitan musi przede wszystkim myśleć o dobru drużyny, a dopiero w drugiej kolejności o własnym."

Źródła:
F. Servino, Minotti sulla fascia da capitano, ParmaLive.com, https://parmalive.com/ultim-ora/minotti-fascia-capitano-256526, [dostęp: 12.11.2026].
F. Servino, Minotti su Ceresini: "Era il papà del Parma", ParmaLive.com, https://parmalive.com/ultim-ora/minotti-ceresini-era-papa-parma-amore-smisurato-256524, [dostęp: 12.11.2026].