Alessandro Melli, legendarny napastnik Parmy, udzielił wywiadu portalowi ParmaLive.com, w którym odniósł się do aktualnej sytuacji klubu, a w szczególności do postaci Mateo Pellegrino.

Co sądzisz o dorobku strzeleckim Pellegrino?

Powiedziałbym, że jest on pozytywny. W poprzednim sezonie był miłym zaskoczeniem — strzelał gole, które pomogły nam utrzymać się w lidze, a teraz potwierdza swoją klasę i potencjał. To zawodnik posiadający konkretne atuty. Oczywiście musi poprawić się w kilku aspektach, ale to naturalne na tym etapie kariery. Co ważne, wydaje się mieć odpowiednią mentalność — jest skoncentrowany, zmotywowany i chce się rozwijać. To solidny fundament pod dobrą karierę. Zazwyczaj Argentyńczycy — których bardzo cenię — mają takie podejście do futbolu. To część ich piłkarskiego DNA, które często robi różnicę.

Brakuje mu jednak regularności: w 30 meczach dla Parmy zdobył 10 bramek, ale trafiał tylko w sześciu spotkaniach. Czy to obecnie jego największe ograniczenie?

Z tego, co widziałem, Pellegrino jest napastnikiem mocno uzależnionym od gry zespołu. Potrzebuje wielu piłek, aby znaleźć się w ostatnich 15–20 metrach boiska, a najlepiej czuje się w polu karnym rywala. Jeśli piłki do niego docierają, a pole karne jest odpowiednio obsadzone przez kolegów z drużyny, jego szanse na zdobycie bramki wyraźnie rosną. Rzeczywistość jest jednak taka, że gra w zespole, który — podobnie jak w zeszłym sezonie za Chivu, a być może nawet bardziej pod wodzą Cuesty — preferuje dość zachowawczy, defensywny styl. To wybory strategiczne, które mogą okazać się słuszne lub nie — nie mnie je oceniać. Jestem jednak przekonany, że gdyby Pellegrino występował w drużynie grającej bardziej ofensywnie, bez problemu zdobyłby w Serie A 10, a może nawet więcej bramek. Dlatego nie postrzegam jego obecnych liczb ani występów w negatywnym świetle — zawsze trzeba brać pod uwagę kontekst, styl gry i zespół, w którym się gra.

Na początku sezonu Pellegrino deklarował, że chce zdobyć 12–15 bramek. Czy to był zbyt ambitny cel?

Uważam, że przedsezonowe deklaracje mają ograniczoną wartość. Nigdy nie wiadomo, jak potoczy się sezon: jak ukształtuje się drużyna, ile będzie kontuzji i jakie okoliczności wpłyną na grę. Na starcie padają różne zapowiedzi — często pozytywne i motywujące — i to jest naturalne. Później jednak zderzamy się z rzeczywistością, która nie zawsze pokrywa się z oczekiwaniami. Pellegrino to zawodnik, o którym trudno powiedzieć coś złego — zasłużył na to, by zostać w Parmie. Moim zdaniem klub będzie musiał mocno na nim polegać do końca sezonu, jeśli chce się utrzymać w lidze. Niezależnie od tego, czy strzeli 10, 12 czy więcej goli, jego wkład w grę zespołu będzie bardzo istotny. Jest ważnym elementem układanki. Oczywiście musi poprawić pewne aspekty, zwłaszcza związane z tempem i techniką — tutaj wciąż jest pole do rozwoju.

W niektórych meczach Parma w dużej mierze opierała grę na długich podaniach do Pellegrino. Skąd to wynika?

To trudne pytanie. Aby na nie odpowiedzieć, należałoby być w szatni — porozmawiać z trenerem i zobaczyć, co dokładnie dzieje się na treningach. Trzeba zrozumieć, czy Parma gra w tak zachowawczy sposób dlatego, że nie ma predyspozycji do bardziej kreatywnego futbolu, czy też jest to styl, który Cuesta świadomie wybrał. Biorąc pod uwagę, że jest Hiszpanem o określonej filozofii i pracował wcześniej z Artetą, mam wrażenie, że dokładnie przeanalizował potencjał drużyny i zdecydował się ukształtować ją w ten sposób, aby osiągać jak najlepsze wyniki. Czy to słuszna decyzja — pokaże czas. Mam jednak przeczucie, że w idealnym świecie chciałby grać inaczej, ale uznał, że obecny styl najlepiej pasuje do możliwości zespołu.

Być może wpływ na to miały również liczne kontuzje w ofensywie. Skoro wszyscy są już dostępni — kto byłby najlepszym partnerem dla Pellegrino: Oristanio, Ondrejka, czy może Cutrone lub Benedyczak?

Myślę, że każdy z nich może być przydatny. W przypadku Ondrejki oczekiwania są największe, bo pokazał swoją jakość w poprzednim sezonie. Trzeba jednak pamiętać, że powrót po kontuzji nigdy nie jest łatwy — nie każdy od razu odzyskuje pełnię formy. Możesz grać, ale nie być jeszcze tak błyskotliwy, jak byś chciał. Kontuzje mają ogromny wpływ na karierę piłkarza. Mam nadzieję, że Ondrejka stanie się tym zawodnikiem, który będzie krążył wokół Pellegrino — z iskrą, szybkością i ostatnim podaniem, które pozwoli Argentyńczykowi wykończyć akcję. Cutrone to z kolei piłkarz, który bardzo dużo pracuje dla zespołu. Może ma mniejszą jakość techniczną, ale nadrabia zaangażowaniem. Benedyczak natomiast bywa nieco zbyt wycofany i nie zawsze bierze na siebie odpowiedzialność — wciąż trzeba go poukładać taktycznie. Czasami widzę go jako skrzydłowego, innym razem jako drugiego napastnika. Jeśli chodzi o Oristanio, widziałem go zbyt mało, by wyrobić sobie jednoznaczną opinię, choć on również może mieć cechy pasujące do gry za Pellegrino. Spośród wszystkich wymienionych wybrałbym jednak Ondrejkę.