Alessandro Melli, legendarny napastnik Parmy, udzielił wywiadu dla Radio Laziale, w którym odniósł się do nadchodzącego, sobotniego meczu Crociatich z Lazio.

Wciąż śledzisz mecze Parmy?

Oczywiście! Zawsze oglądam Parmę — to moja drużyna. W tym sezonie Crociatim być może brakuje nieco jakości, jednak z drugiej strony siłą zespołu jest to, że potrafi sprawić, by przeciwnik grał poniżej swojego poziomu. To kapryśna drużyna, która dobrze się broni i zawsze walczy do końca.

Co sądzisz na temat Carlosa Cuesty?

To młody trener. Wszyscy oczekiwali, że pod jego wodzą zespół będzie grał energicznie i proaktywnie, tymczasem on przede wszystkim stawia na wynik i maksymalizację osiągów. W meczach Parmy zazwyczaj pada mało bramek, a przeciwnicy mają problem ze sforsowaniem dobrze zorganizowanej defensywy Crociatich.

Jako były napastnik — jaka jest Twoja opinia o Pellegrino?

To obiecujący zawodnik, świetnie grający w powietrzu, jednak aby odblokować pełnię potencjału, musi częściej dostawać piłki w pole karne. Problem polega na tym, że obecna Parma nie jest zbyt ofensywna, a on sam nie ma odpowiednich umiejętności do gry z kontrataku, na którą stawia Cuesta.

Pellegrino czy Castellanos?

To zawodnicy o różnych cechach. Ja postawiłbym na Pellegrino, ponieważ wygląda na piłkarza, który chce się rozwijać i który ma naprawdę duży potencjał — potencjał, którego w Parmie nie jest w stanie w pełni wyrazić. Ogólnie rzecz biorąc, gdybym miał budować zespół, z tej dwójki wybrałbym właśnie jego. Uważam, że w drużynie kreującej wiele sytuacji mógłby bez trudu zdobyć 12–15 goli w Serie A.

Twoim zdaniem, jakie jest największe zagrożenie dla Parmy ze strony Lazio?

Przede wszystkim uważałbym na Zaccagniego. To zawodnik wysokiej klasy, który zawsze gra z odpowiednim nastawieniem. Starałbym się go ograniczyć. Parma dąży do tego, by pogorszyć jakość gry przeciwnika, a Lazio może mieć z tym problem.

A co powiesz o Del Prato?

To bardzo inteligentny zawodnik, który pod względem czysto technicznym być może nie wyróżnia się niczym szczególnym, jednak pod koniec meczu często okazuje się najlepszy na boisku. Może grać na każdej pozycji w obronie, a gdy włącza się do ataku, zawsze jest groźny — potrafi wejść w pole karne i świetnie wykorzystuje swoje czucie przestrzeni. To klasyczny przykład kluczowego zawodnika, którego trenerzy uwielbiają.