Twoja Parma również była zespołem młodym, podobnie jak ta dzisiejsza.

Tak, to była drużyna złożona niemal wyłącznie z piłkarzy sprowadzonych przez Ernesto Ceresiniego: Osio, Minottiego, Apolloniego i innych. Sam w tamtym czasie grałem w drużynach młodzieżowych i stamtąd trafiłem do pierwszego zespołu. To rzeczywiście była młoda Parma, ale jednocześnie pełna klasy — mówimy o zawodnikach, którzy osiągnęli wiele zarówno w tym klubie, jak i ogólnie w futbolu. Dzisiejszą drużynę można porównywać z tamtą pod względem wieku, ale jeśli chodzi o jakość, różnice są ogromne. Bez urazy dla obecnych piłkarzy, lecz nie dorównują oni tamtym. Minotti i Apolloni zostali wicemistrzami świata, a wszyscy obcokrajowcy grali w reprezentacjach swoich krajów. Wśród nich był choćby Taffarel — zwycięzca mundialu.

Ile czasu potrzeba obecnej Parmie, aby wrócić na właściwe tory?

Mam nadzieję, że niezbyt wiele, bo jeśli to potrwa zbyt długo, to po drodze konieczne może okazać się dokonanie pewnych zmian — przede wszystkim personalnych. Oceniając sytuację obiektywnie: zbyt długie czekanie grozi powtórzeniem zeszłorocznej kampanii, która przez długi czas była przejawem zwykłej naiwności. Mam nadzieję, że tym razem tak się nie stanie. I proszę, nie chcę być źle zrozumiany: trener jest dobry i ma swoje pomysły, jednak najważniejsze jest to, że drużyna musi zacząć zdobywać punkty. Listopad będzie kluczowy.

Przed Parmą mecz z Milanem. Ty sam zdobyłeś kiedyś przeciwko temu zespołowi dublet.

To była ostatnia kolejka pierwszej rundy sezonu. Przy pierwszym golu wykorzystałem błąd Ancelottiego i uderzyłem z woleja w górny róg bramki. Przy drugim uniknąłem pułapki ofsajdowej, minąłem bramkarza i strzeliłem do pustej bramki.