Na przestrzeni ostatnich kilku tygodni, Parma przeszła niezwykłą wręcz metamorfozę - od zespołu, w który zdawał się wątpić nawet sam jego kapitan - Gigi Buffon (pamiętna konferencja po meczu z Genoą), po drużynę, która ponownie daje radość kibicom i jest jednym z głównych faworytów zbliżających się play-offów.

Przemiana i pozytywny okres, jakiego obecnie doświadczamy na Stadio Tardini, ma wiele twarzy i wielu bohaterów, jak chociażby Adrian Benedyczak, Franco Vazquez, Nahuel Estevez czy sam trener Fabio Pecchia, jednak na szczególną wzmiankę zasłużył tu jeden, dość nieoczywisty, piłkarzy, który w ostatnich tygodniach przebył drogę podobną do tej pokonanej przez cały zespół - od zera do bohatera. Chodzi tu o Simona Sohma.

Szwajcar praktycznie pd momentu przybycia do Parmy, we wrześniu 2020 roku, znajdował się w ogniu krytyki, był stale kwestionowany, a do tego wśród kibiców Crociatich, stał się obiektem drwin i żartów. W rzeczywistości, do niedawna, osiągi Sohma (poza kilkoma przebłyskami, jak chociażby ten z przełomu 2022 i 2023 roku), mówiąc łagodnie, były dalekie od ideału, jednak teraz dzięki ciężkiej pracy wykonanej przez zawodnika, a także Pecchię i jego sztab, sytuacja uległa diametralnej poprawie. Od kilku tygodni Sohm wydaje się być zupełnie innym piłkarzem - o wiele bardziej dojrzałym, przenikliwym i świadomym swoich atutów oraz roli jaką może sprawować na boisku. Za sprawą tego, młody Szwajcar nie tylko wyprzedził w hierarchii i posadził na ławce Stanko Jurica, ale również, z taktycznego punktu widzenia, stał się dla Parmy, niemalże niezbędny.

Na bazie ostatnich meczów, możemy bowiem śmiało stwierdzić, że Sohm jest jednym z filarów, na których Pecchia opiera właściwe i efektywne funkcjonowanie, swojego autorskiego systemu taktycznego, z Vazquezem w roli fałszywej 9. Nie jest żadną tajemnicą, że Parma potrzebuje El Mudo przez cały mecz, jednak ten, z uwagi na swój wiek (a także boiskową charakterystykę), ma siłę aby, w roli falistego napastnika, grać na 100% przez 60-65 minut. Co więc wymyślił Pecchia? Postawił, przy Vazquezie, Sohma który w momencie gdy zespół gra bez piłki, praktycznie całkowicie przejmuje rolę "9", pracującej w intensywnym pressingu, odciążając tym samym od tego obowiązku Argentyńczyka, który w tym momencie operuje znacznie bliżej własnej bramki, pełniąc ważną rolę przy uruchamianiu kontrataków. Oczywiście na poprawne funkcjonowanie tego systemu, wpływ mają również inne czynniki, jak chociażby wielka praca skrzydłowych, czy też wymienność pozycji między Vazquezem, Bernabe i Estevezem, jednak tak czy owak, rola Sohma jest tu nie do podważenia.

Mówiąc krótko, progres jakiego dokonał w ostatnim czasie Sohm, jest tak samo wyraźny co zaskakujący. Postać Szwajcara można więc poniekąd traktować, jako symbol odrodzenia całej Parmy, która teraz nie tylko może, ale wręcz musi dążyć do awansu do Serie A.