Wczorajszy jubilat - Alessandro Lucarelli, z okazji swoich urodzin, za pośrednictwem klubowych mediów społecznościowych odbył z kibicami pogawędkę, podczas której odpowiadał na różne pytania, związane z zespołem i swoją osobą.

Jak samopoczucie?

Czuję się trochę staro (śmiech). Mówiąc jednak poważnie pod względem fizycznym wszystko jest w jak najlepszym porządku. Jestem szczęśliwy mogąc przygotowywać się do kolejnego sezonu i cieszę się, że świętuje urodziny w gronie moich kolegów z zespołu.

Jak idą przygotowania do sezonu?

Jest w nas wiele motywacji do ciężkiej pracy. Jesteśmy gotowi by rozpocząć nowy, miejmy nadzieję wielki sezon.

Czy po bankructwie z 2015 roku, spodziewałeś się, że przyjdzie Ci grać w Serie B w wieku 40 lat?

Marzyłem o tym, ale wydawało mi się to mało realne. Od tego czasu przebyliśmy niesamowitą drogę, w ciągu dwóch lat wywalczyliśmy dwa awanse, co jest dla mnie powodem do satysfakcji. Teraz jesteśmy w Serie B, czyli o jeden krok od miejsca gdzie Parma powinna się znajdować.

Czy wy jako piłkarze Parma zdajecie sobie sprawę z tego jak wielu fanów ma ten klub i to nie tylko we Włoszech, ale i na całym świecie?

Oczywiście, na przestrzeni wielu lat widziałem kibiców przybywających ze wszystkich stron świata. Dla nas jest to powód do dumy. Gra dla Parmy to wyjątkowe przeżycie o czym szybko przekonują się nowo przybyli zawodnicy.

Kolejne urodziny również będziesz świętować z Parmą?

Na pewno tak będzie, nie wiem jednak jaka będzie wówczas moja rola w klubie. Teraz jest jednak za wcześnie by się nad tym zastanawiać. Musimy skupiać się na czekającym nas sezonie, a na myślenie o przyszłości przyjdzie czas później. Mogę jednak  powiedzieć, że będzie to mój ostatni rok w piłkarskiej karierze.

Jaki był najlepszy napastnik, przeciwko któremu grałeś?

Przychodzi mi do głowy wiele nazwisk, zwłaszcza z mojego pierwszego sezonu w Serie A. Wówczas liga włoska była najlepszą na świecie i występowali tu gracze pokroju Zidane czy Ronaldo.

Co miałeś w głowie przed decydującym karnym w meczu przeciwko Pordenone?

Szczerze mówiąc nic. Po drodze od koła środkowego do 11 metra udało mi się całkowicie odizolować od otaczającego mnie świata, bylem w pełni skoncentrowany na tym, by umieścić piłkę w siatce. Czułem wagę tego karnego, jednak nie było we mnie strachu, wiedziałem co muszę zrobić. Po wszystkim nastąpił moment naprawdę wielkiej ekscytacji i euforii.

Kto był najlepszym piłkarzem Parmy, z którym miałeś okazję grać?

Przez 10 sezonów pobytu w tym klubie, miałem okazję grać z wieloma znakomitymi piłkarzami, jeśli jednak miałbym wskazać tylko jedną osobę powiedziałbym, że Giovinco.

Co sprawiło, że tak długo pozostałeś wierny klubowym barwom?

Odpowiedź jest prosta - miłość. Przez 10 lat dzień po dniu zakochiwałem się w tym klubie. Przybyłem do Parmy mając 30 lat i od razu poczułem, że jest to idealne miejsce, w którym moja kariera w spokoju może dobiec końca. W trakcie trudności, które przechodził klub mój związek z nim stał się jeszcze silniejszy i w tej chwili jest to nierozerwalna więź. Dla mnie koszulka Parmy to jak druga skóra, mimo iż nie urodziłem się w tym mieście czuję się prawdziwym parmigiano, jednym z fanów tego zespołu.

Jak się czułeś mogąc podnieść puchar za zwycięstwo w play-off?

Prócz wielkiej radości poczułem przede wszystkim wielką ulgę. Bowiem w tamtym momencie nasza długa i skomplikowana podróż pełna cierpienia, została zakończona.

Jak postrzegasz formujący się zespół?

Mercato wciąż trwa, a zespół nie jest jeszcze kompletny. Na tę chwilę przybyło do nas wielu młodych piłkarzy, których my starsi staramy się jak najlepiej wprowadzić. Nie brakuje różnego typu żartów, ale takie sytuacje pozwalają dobrze scementować całą grupę.

Kto jest największym zgrywusem w zespole?

Di Cesare (śmiech), mimo iż jest on jednym z starszych i bardziej doświadczonych piłkarzy, w szatni jest prawdziwym dzieckiem, które nie może żyć bez żartów i dowcipów.

Jak wspominasz swój debiut w barwach Parmy?

To był domowy mecz Coppa Italia przeciwko Portogruaro. Przegrywaliśmy już 2:0, jednak byliśmy w stanie doprowadzić do remisu, a następnie wygrać w dogrywce. Był to niezwykle ciężki mecz, podobnie zresztą jak cały sezon, który jednak zakończył się dla nas awansem do Serie A.

Jaki był Twój najpiękniejszy gol dla Parmy?

Zdecydowanie bramka zdobyta piętką w meczu przeciwko Torino. Nie mam pojęcia jak to wpadło, gdybym 100 razy próbował to powtórzyć, ani razu pewnie by się to nie udało.

Kto Twoim zdaniem będzie faworytem w przyszłym sezonie Serie B?

Trzy zespoły, które spadły z Serie A oraz Frosinone. W mojej opinii to właśnie te ekipy wyglądają najlepiej na papierze. W mistrzostwach może dziać się jednak wiele rzeczy, gdyż stawka ogólnie jest bardzo wyrównana. Mówiąc o nas, nie chcemy niczego obiecywać, zawsze musimy mieć jednak ambicje by osiągnąć coś wielkiego.