Alessandro Lucarelli - największa legenda Parmy, również był gościem programu "100 anni di Stadio Tardini", gdzie powrócił pamięcią do najważniejszych wspomnień, z czasów reprezentowania Crociatich.

Pozostanie w klubie mimo bankructwa
"Mówiłem to już w marcu i kwietniu. Był to moment wielkiego zamieszania, wszystko powoli wymykało się spod kontroli. Zapytano mnie wtedy: "Jeśli coś z planem ratunkowym pójdzie nie tak, co zrobisz?", ja od razu odpowiedziałem, że zostanę w Parmie, nawet w Serie D. Po fakcie, nie cofnąłem tych słów, tak zrobiłem i taką wybrałem drogę. Miałem oferty z klubów z Serie A i B, jednak nie chciałem z nimi podpisywać kontraktów. W Parmie po prostu czułem, że ten zespół jest mój, zaś za sprawą trudnych przejść, moje relacje z ludźmi tutaj, tylko się umocniły. Postrzegałem więc jako właściwe, zacząć z Parmą od nowa. Nie mogłem tak tego wszystkiego zostawić. Chciałem chociaż w drobny sposób, pomóc klubowi w restarcie."

Bankructwo klubu
"To był ciężki dzień. Jako sportowiec, zawsze walczysz do końca i masz nadzieję, że uda ci się coś zrobić. Tu jednak nie było już żadnej nadziei. Stempel sądowy był ostatecznym znakiem, że ten mecz został przegrany. Uświadomiłem to sobie, tak naprawdę, dopiero w drodze do domu i dopiero wtedy dopadło mnie załamanie emocjonalne i zacząłem płakać. Miesiące walki i starań, nie przyniosły żadnego skutku. Próbowaliśmy na wszystkie sposoby ocalić Parmę, ale od tego losu nie dało się uciec. Nie było jednak czasu na rozpaczanie, trzeba było pomóc zespołowi, odrodzić się na nowo. I tak też się stało."

Dzień pożegnania
"Nie przyszło mi to łatwo. Ten wieczór to najlepsze wspomnienie jakie mam. Uważam, że było to godne zakończenie, pięknej historii. Musiałem to zrobić w ten sposób. Chciałem odejść na środku boiska Tardini, przed naszymi kibicami. Ten wieczór, poza świętowaniem awansu do Serie A, był też moim ostatnim pożegnaniem. Nikomu wcześniej nie ogłosiłem moich zamiarów, jednak wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że coś takiego może nastąpić. Przed uroczystością napisałem list, gdy już jednak przyszło co do czego, nie było łatwo go odczytać. Głos mi się załamywał, a wzruszenie brało górę. Myślę jednak, że postąpiłem słusznie i wybrałem właściwy czas. Okrążenie boiska i przystanek przy Curva Nord były moim ostatnim pożegnaniem, a awans jaki wywalczyłem wraz z kolegami, ostatnim prezentem, dla tych wspaniałych kibiców. Powrót do Serie A, wraz z Parmą to zawsze był mój cel, który udało się osiągnąć w niesamowity sposób."

Relacja z Parmą
"Mam nadzieję, że swoją postawą dałem przykład tego, czego kibice oczekują od piłkarzy swojego zespołu. Ta więź, to poczucie przynależności, to coś co pozostawiłem w spadku, po tym czego dokonałem. Nie osiągnąłem tego wielkimi umiejętnościami piłkarskimi, ale przede wszystkim mentalnością, sercem i chęcią parcia do przodu, niezależnie od okoliczności. W ciągu trzech lat, przywracania Parmy do Serie A, było wiele trudnych momentów. Zawsze potrafiliśmy jednak wychodzić na prostą i dotarliśmy do celu. Każdy z nas był w pełni zaangażowany w tę sprawę i poświęcił wszystko, aby osiągnąć cel. Dla mnie najpiękniejszą nagrodę stanowiły zaś skandowania kibiców "Ale Lucarelli, jeden z nas". To coś co zawsze będzie napawało mnie dumą."

Najlepsze wspomnienia
"Trzy kluczowe momenty to mecz Parma-Livorno, w którym zdobyliśmy kwalifikację do Ligi Europy. Byliśmy wówczas bardzo mocni, a to było ukoronowanie naszej sportowej drogi. Następnie awans do Serie C, po meczu z Delta Rovigo. Widziałem wówczas niesamowite, napakowane energią Stadio Tardini. Ostatnim jest pożegnanie z piłką nożną, tak jak już wcześniej powiedziałem, był to wieczór niesłychanych emocji."