Dziś w ośrodku Collecchio przed dziennikarzami stanął Alessandro Lucarelli, który w niedzielę prawdopodobnie pokona granicę 250 występów w barwach Parmy. Stąd też jego dzisiejsza wypowiedź dotyczyła głównie wspomnień związanych z występami dla Gialloblu.



250 występ przed Tobą jak się czujesz?

Nawet gdybym wszystkie sowjej występy zaliczył tylko i wyłącznie w Serie D, to i tak jest to wielkie osiągnięcie, źródło olbrzymiej satysfakcji i dumy. Prawie połowę mojej kariery spędziłem w Parmie i chciałbym uczcić to wydarzenie zwycięstwem.


Pamiętasz swój pierwszy dzień spędzony w Parmie?

Doskonale wszystko pamiętam. Przybyłem do klubu pod koniec lipca z Genoi, Parma grała wtedy w Serie B. Sezon zaczęliśmy nie najlepiej, jednak wraz z przyjściem trenera Guidolina wszystko zaczęło się układać i wróciliśmy do Serie A.


Jakie jest Twoje najlepsze wspomnienie związane z występami dla Parmy?

Pominąwszy ostatnij rok, pięknych chwil było naprawdę wiele. Od awansu do Serie A, aż do wywalczenia kwalifikacji do Ligi Europy. Ciężko jest wskazać jeden najlepszy moment.


Z kim z Twoich dawnych towarzyszy chciałbyś zagrać ponownie?

Massimo Gobbi i Sebnastian Giovinco, to piłkarze z którymi byłem najbardziej związany podczas mojej przygody z Parmą. Bardzo chętnie ponownie zagrałbym wspólnie z nimi.


Co sądzisz o najbliższym rywalu - Imolese?

Czeka nas trudny mecz. Imolese to jeden z 4-5 najsilniejszych zespołów w lidze. Na pewno nie możemy zlekceważyć tego przeciwnika. Musimy podejść do spotkania w aki sam sposób jak robiliśmy to do tej pory - z szacunkiem do rywala i zaufaniem do własnych umiejętności. Na pewno zagramy o zwycięstwo.


Przewaga w lidze pozwoli czuć się spokojniej?

Nasza grupa jest bardzo wyrównana i przewaga 6 punktów praktycznie nic nam nie gwarantuje. Wciąż musimy grać swoje i maksymalnie skupiać się na poszczególnych spotkaniach i krok po kroku dążyć do głównego celu.


Czy coś szczególnie zapadło Ci w pamięci w pierwszych miesiącach gry w Serie D?

Tak przybycie na pierwszy mecz w Arzignano, gdzie boisko było naprawdę w tragicznym stanie. Mimo przeciwności udało nam się odnieść ważne zwycięstwo, które pozwoliło dobrze wejść nam w mistrzostwa. 


Czy podjąłeś już decyzję odnośnie przyszłości?

Nie, jeszcze nie. Będę się nad tym zastanawiać pod koniec sezonu. Teraz chcę w pełni koncentrować się na grze dla Parmy i obecnym sezonie. To co stanie się później w dużej mierze zależeć będzie od mojego stanu fizycznego jak i psychicznego.


Który z dotychczasowych rozegranych meczów pamiętasz szczególnie i chciałbyś go rozegrać jeszcze raz?

Kolejne trudne pytanie. Wraz z Parma rozegrałem wiele wspaniałych spotkań. Odnieśliśmy wielkie zwycięstwa w Rzymie, Turynie czy też w Mediolanie. Bardzo ważnym spotkaniem był też mecz w Cittadelli, który pozwolił nam powrócić do Serie A. Wielkie emocje wiązały się też z wygraną z Juventusem z ostatniego sezonu, którą z uwagi na zawieszenie oglądałem z trybun, ale radość po końcowym gwizdku była tak ogromna jakbym był tam na boisku.


W takim razie, których meczach chciałbyś jak najszybciej zapomnieć?

Jednym z nich było spotkanie z Bari z sezonu 10/11, graliśmy na Tardini, był to mecz praktycznie o życie i niestety go przegraliśmy. Na szczęście później z pomocą przyszedł na trener Colomba, pod jego wodzą wygraliśmy 5 z 7 ostatnich spotkań i utrzymaliśmy się w lidze.


Czy był takim moment, w którym zdałeś sobie sprawę, że Parma jest Twoim domem?

To uczucie rosło we mnie przez lata. Naprawdę kocham to miasto i czuje się odpowiedzialny za ten klub. Po 8 latach tu spędzonych czuję się jak w domu. Po drugim lub trzecim sezonie w barwach Parmy, zdałem sobie sprawę, że nie chcę grać już w innym klubie. Moja więź z drużyną jeszcze bardziej wzrosła gdy przejął opaskę kapitańską po Stefano Morrone. Wiem że ludzie darzą mnie tu szczególną sympatią, która jest jak najbardziej odwzajemniona.