Alessandro Lucarelli, odpowiedział na niedawny wywiad Pietro Leonardiego, i w rozmowie z Rai Tre skomentował jak z jego perspektywy wyglądało zarządzanie Parmą za czasów duetu Ghirardi-Leonardi.

Jak wspominasz okres poprzedzający bankructwo klubu?

W trakcie treningów widzieliśmy furgonetki, do których pakowano drukarki i komputery z biur oraz inny sprzęt, z Collecchio. Było to niezwykle przygnębiające doświadczenie. W klubie nie było pieniędzy na nic, zaś my zawodnicy zdecydowaliśmy się jeździć na mecze własnymi samochodami, również dlatego iż firma zarządzająca naszym transportem nie otrzymywała swoich należności. Z powodu 300 tysięcy euro UEFA nie przyznało nam licencji na grę w Lidze Europy, co według Leonardiego było wielką niesprawiedliwością, szkoda że nie wspomina on o tym, iż już w listopadzie otrzymaliśmy od ligi karne punkty, za to, że klub przestał wypłacać pensje. To o czym mówi Leonardi to zwykłe zakłamywanie rzeczywistości i nieudolna próba wybielenia samego siebie.

Byłeś jedną z osób, które najmocniej uderzały w byłego prezydenta Ghirardiego.

Owszem, ponieważ był on zwykłym oszustem. Nie raz dawał nam do zrozumienia, że bankructwo nie grozi naszemu klubowi. Z jego zapewnień wynikało, że klub był zdrowy i dobrze zarządzany, zaś jedyny problem dotyczył chwilowego braku płynności.

W pewnym momencie Parma miała na kontrakcie ponad 150 piłkarzy. Jak wy jako zawodnicy postrzegaliście takie działanie klubu?

Większości z tych zawodników nigdy nawet nie widzieliśmy. Ponad 90% z tych transferów nawet nie pojawiło się w Collecchio. Wewnątrz zespołu zadawaliśmy sobie pytania o sens tego typu ruchów, gdyż czymś innym jest ściąganie młodych perspektywicznych graczy i liczenie na ich rozwój, a czymś innym całej masy graczy w wieku 28-30 lat, którzy w większości nawet nie łapali się do Serie B. Zaczęliśmy zadawać te pytania kierownictwu, jednak zawsze byliśmy zbywani tymi samymi frazesami dotyczącymi, rzekomych zysków kapitałowych, które koniec końców okazały się mrzonką.