Dejan Kulusevski udzielił wywiadu dla Gazzetta dello Sport, w którym podsumował swój dotychczasowy sezon w Parmie.

Jakie są Twoje oczekiwania względem końcówki sezonu?

Latem gdy dołączyłem do Parmy, dyrekror Faggiano i pan D'Aversa, od pierwszego dnia dawali mi do zrozumienia, że wierzą w moje umiejętności. Dało mi to wielką pewność siebie, dzięki której mogłem znacząco się rozwinąć. Nic dziwnego więc, że chcę się za to odwdzięczyć i zakończyć sezon najlepiej jak się da.

Jakiś konkretny cel?

Chcę pomóc Parmie w dokończeniu sezonu. Nie myślę o niczym innym. Chcę wygrać wszystkie pozostałe mecze i czerpać z każdej gry maksimum tak by stawać się lepszym piłkarzem.

Jak układa się Twoja współpraca z trenerem D'Aversą?

To prawdziwy perfekcjonista, co bardzo mi odpowiada. Na treningach nie daje nam wytchnienia, ciągle zachęca do tego byśmy nad sobą pracowali i rozwijali się. Nie zdziwię się, jeśli wkrótce będzie on jednym z czołowych trenerów we Włoszech.

Nad czym obecnie najbardziej pracujesz?

Muszę mniej biegać, a więcej myśleć na boisku.

Od kogo w zespole uczysz się najwięcej?

Od każdego staram się czerpać jak najwięcej, jednak najbardziej inspiruje mnie Bruno Alves. Mimo 40 lat na karku śmiało mogę powiedzieć, iż jest on w najlepszej formie fizycznej z całego zespołu. Jestem prawdziwym szczęściarzem, że mogę się od niego uczyć.

W drugiej rundzie zdarzyło Ci się kilka słabszych gier i niektórzy zaczęli mówić, iż to z powodu tego, że poczułeś się za pewnie.

Wiem, ze mogło to tak wyglądać, jednak moje problemy wynikały przede wszystkim z trapiących mnie urazów. Teraz dzięki pomocy fizjoterapeutów, problem ten zniknął, a ja jestem gotowy do tego co prezentowałem na starcie rozgrywek.

Kiedy zdałeś sobie sprawę z tego, że stajesz się lepszym piłkarzem?

Po domowym meczu z Cagliari. Byłem wówczas zły z powodu porażki, ale równocześnie zdałem sobię sprawę z tego, że w końcu na boisku czuję się tak jak za czasów gry w w Primaverze. Był to jasny znak, że w końcu dorosłem do Serie A.

Co z ostatnich miesięcy wspominasz najlepiej?

Mecz na San Siro z Interem, przy pełnych trybunach. To było wielkie wydarzenie. Czułem wówczas naprawdę wielkie emocje. Na boisku byłem spokojny, jednak w przerwie prawie wymiotowałem ze stresu. Wynik 2:2, jaki osiągnęliśmy również był niesamowity.

Twój najlepszy mecz w sezonie?

Domowy mecz z Torino. Zdobyłem wówczas swoją pierwszą bramkę w sezonie, zaliczyłem też asystę i wywalczyłem karnego.

A najgorszy?

Oba mecze ze SPAL. W pierwszym meczu byłem całkowicie nieobecny. Drugi zaś był spotkaniem surrealistycznym, rozgrywanym w warunkach wielkiej niepewności i nie miało to wiele wspólnego z piłką.