Entuzjazm jaki zapanował wśród kibiców Parmy po ostatnim meczu z Genoą, błyskawicznie zdążył się ulotnić. Wszystko za sprawą sytuacji kadrowej która delikatnie mówiąc nie napawa optymizmem, przed zbliżającymi się trudnymi spotkaniami.

Do grona kontuzjowanych Bruno Alvesa, Roberto Inglese i Vincenta Lauriniego w środę dołączyli także Alberto Grassi i Andreas Cornelius. Abstrahując już od tego, o jak ważnych postaciach dla zespołu Crociatich mówimy, szczególnie niepokojąca jest sytuacja jaką absencje tworzą w linii ataku.

Brak Corneliusa oraz Inglese oznacza ni mniej ni więcej to, iż przy okazji najbliższych meczów Parma będzie zmuszona radzić sobie bez typowego środkowego napastnika, którego obecność na boisku, w kontekście gry zespołu Roberto D'Aversy jest sprawą fundamentalną i nie chodzi tu tylko o zdobywanie bramek, ale cały proces konstrukcji akcji.

Powstaje więc pytanie jak poradzić sobie w takiej sytuacji oraz co zrobić by załatać lukę po nieobecnych snajperach? Na ten moment, patrząc realnie, D'Aversa ma do dyspozycji dwie opcje. Pierwszą jest Andrea Adorante. Wychowanek Crociatich, który w lecie został sprowadzony z Interu za 5 mln euro, to pod względem profilu piłkarskiego i sposobu gry, zawodnik najbardziej zbliżony do Corneliusa oraz Inglese. Problem tkwi jednak w tym, iż Adorante nie posiada absolutnie żadnego doświadczenia w dorosłym futbolu, a do tego dopiero przed kilkunastoma dniami zdążył uporać się z poważną kontuzją kolana, przez którą od kwietnia nie rozegrał żadnego spotkania. Druga opcja, zdecydowanie bardziej prawdopodobna, zakłada zaś przesunięcie na środek ataku Gervinho, zaś na skrzydło w takim wypadku mógłby wskoczyć ktoś z dwójki Sprocati-Karamoh. Niestety nie jest to rozwiązanie idealne, bowiem Gervinho jest piłkarzem lubiącym przestrzeń i grę z piłką przy nodze, zaś na środku ataku jego potencjał oraz możliwości są mocno ograniczone, co zresztą można już było kilkukrotnie w zeszłym sezonie.

Na marginesie można powiedzieć również, że D'Aversa może sięgnąć także, po któregoś z napastników Primavery jak chociażby Gabriele Artistico czy Paolo Napoletano, którzy zdają się być w wysokiej dyspozcji. Bądźmy jednak szczerzy, pomimo tego iż wprowadzanie obiecującej młodzieży do zespołu zawsze budzi w kibicach pozytywne emocje, to szanse na to, że podobny scenariusz jest w tej sytuacji rozważany przez D'Averse są znikome.

Krótko mówiąc sytuacja Parmy i wybory przed jakimi stoi D'Aversa, nie są zbyt ciekawe. Zanosi się niestety na to, że w najbliższych dwóch tygodniach, zamiast spotkań do których Parma mogłaby podchodzić odważnie i z jasno sprecyzowanym planem, szykują się nam poligony doświadczalne, na których to toczyć będzie się dramatyczna walka o przetrwanie do kolejnej przerwy reprezentacyjnej...