(ParmaLive.com - Vito Aulenti) - Założenie numer jeden: zarówno w piłce nożnej, jak i w życiu, zaczynając nowy projekt, zwłaszcza ambitny, potrzebujesz czasu i cierpliwości zanim zaczniesz czerpać z niego korzyści.

Założenie numer dwa, gdyby Inglese wykorzystał swoją 100% sytuację i strzelił gola na 3:0, narracja byłaby odwrócona o 180 stopni, i rozmawialibyśmy o cynicznej Parmie, która wreszcie przywykła do realiów brudnej i twardej ligi, jaką jest Serie B. O Parmie, która potrafiła odłożyć na bok wizjonerskie pomysły swojego trenera i w pełni dostosować się do rywal, by zgarnąć 3 punkty. To jednak tylko założenie, a rzeczywistość jest inna.

Zamiast cieszyć się i świętować, niestety znowu musimy, analizować i wskazywać wszystkie błędy i niedociągnięcia zespołu, który przynajmniej na papierze powinien "zabić" całe te mistrzostwa. Cechą obecnej Parmy, która najbardziej kłuje w oczy jest kruchość i brak charakteru (przerażające deja vu z zeszłego sezonu), które sprawiają iż Crociati dosłownie zaczynają na boisku wariować, przy pierwszej napotkanej trudności.

Jakie są więc możliwe rozwiązania, aby wyjść z tego kryzysu (bowiem chyba tak możemy już określać obecną sytuację zespołu)? Przede wszystkim ciężka praca i pokora w działaniu, na temat której bardzo mądrze, w pomeczowym wywiadzie mówił Tutino (nawiasem mówiąc jeden z najlepszych, jeśli nie najlepszy piłkarz Parmy w Ferrarze). W następnej kolejności należałoby też zadbać o lepsze zgranie i zjednoczenie się całej grupy. Zawodnicy muszą odrzucić na bok prywatne interesy i wiosłować w jednym kierunku, myśleć tylko o dobru zespołu (żeby znaleźć przykład złego postępowania w tym zakresie, wystarczy wspomnieć tylko sytuację z 59 minuty, kiedy to Mihaila, zamiast wyłożyć piłkę do pustej bramki dla Brunetty, kompletnie go zignorował, i za sprawą swojego indywidualizmu zmarnował świetną sytuacje).

Zespół musi też przestać szukać alibi, i skończyć z ciągłym zasłanianiem się brakiem czasu. Fakt w swoim pierwszym założeniu powiedziałem, że drużyna potrzebuje czasu i jest za wcześnie by wydawać ostateczne osądy, jednak mimo wszystko niepokojące jest to, że od trzech miesięcy zespół nie poczynił wielkiego, dostrzegalnego progresu, zaś my ciągle słuchamy tych samych, zapętlonych wymówek.

Nie da się również ukryć, iż drużynie przydałoby się też przedkładać prostotę i praktyczność nad estetykę i efektowność, nawet jeśli miałoby się to odbyć kosztem wycofania się z pierwotnych planów i założeń.

Pomocną dłoń w kierunku Parmy może wyciągnąć, właśnie rozpoczynająca się przerwa reprezentacyjna. Nawet jeśli Maresca nie będzie mógł pracować z kilkoma zawodnikami powołanymi do swoich drużyn narodowych, to i tak można i należy zrobić z tego czasu użytek. Już przeciwko Monzie trzeba będzie pokazać, że prawdziwa Parma nie jest tym co widzieliśmy do tej pory. Jeśli tak się zaś nie stanie, cóż chyba trzeba będzie pomyśleć o wprowadzeniu pewnych, bolesnych poprawek do projektu.