Po meczu z Pescarą można powiedzieć, że Yves Baraye zaliczył kolejne, w swojej przygodzie z Parmą, piłkarskie odrodzenie.

W styczniu głośno mówiło się o możliwości sprzedaży Senegalczyka, ten jednak za wszelką cenę chciał pozostać na Tardini. Swego ostatecznie dopiął, jednak ostatnie tygodnie w jego wykonaniu nie były usłane różami.

Dość powiedzieć, że przed starciem z Pescarą, cztery kolejne spotkania Baraye przesiedział na ławce rezerwowych. Do tego wszystkiego, w starciu z Salernitaną, w którym Gialloblu delikatnie mówiąc mieli problem ze skrzydłowymi, zamiast Baraye na boisku pojawił się Frediani. Wówczas kibice Parmy zaczęli zachodzić w głowę w jakiej to koszmarnej formie musi być Senegalczyk, a to iż znajduje się on na skraju projektu technicznego w ogóle nie było negowane.

Nic więc dziwnego, że mało kto na poważnie brał możliwość, by Baraye wystąpił w Pescarze, a już na pewno nie w pierwszym składzie. Tymczasem Roberto D'Aversa zdecydował się na właśnie taki krok, który okazał się być strzałem w 10. Baraye w pełni odwdzięczył się trenerowi za zaufanie i znowu po prostu był sobą - zawodnikiem, którego pokochali kibice, nieprzewidywalnym, czarującym techniką i pętającym nogi obrońcom rywali.

Baraye był bezsprzecznie jedynym z najlepszych, o ile nie najlepszym aktorem tego widowiska, a jego dwie asysty pozwoliły w pełni ustawić mecz pod Parmę. Teraz można się jedynie zastanawiać czy renesans formy Senegalczyka był tylko jednorazowym wydarzeniem, czy też będzie to trend postępujący. Odpowiedź na to pytanie poznamy zapewne w najbliższych spotkaniach.