Po tym co działo się wczoraj w mediach społecznościowych, związanych z Parmą, można śmiało stwierdzić, iż ponad rok bez porażki w ligowym spotkaniu, nie wpłynął dobrze na zdrowy rozsądek, niektórych kibiców Gialloblu.

Wtorkowa porażka z Venezią była dotkliwa, jednak część sympatyków Parmy przeżyła ją zdecydowanie za bardzo i głośno zaczęła się dopominać zwolnienia trenera - Luigi Apolloniego. Na różnego typu forach i stronach, jak grzyby po deszczu, zaczęły się pojawiać, ankiety, w których fani mogli odnieść się do całej sprawy i, o zgrozo, należy stwierdzić, że pomysł zmiany trenera, nie jest fanaberią tylko kilku oszołomów i mam on poparcie u dość sporej grupy kibiców.

Czyżby niektórzy kibice Parmy, tak bardzo tęsknili za Serie A, że byliby gotowi wdrożyć w klubie jeden z najgłupszych trendów panujących w najwyższej klasie rozgrywkowej, który mocno forsowany jest przez prezesa jednego z Sycylijskich zespołów?

Mówiąc jednak w 100% na poważnie, sam nie jestem do końca przekonany co do tego, że Apolloni jest właściwym człowiekiem na właściwym miejscu, jednak z uwagi na kilka faktów, które zaraz przytoczę, daleki jestem od tego by głosić tezy o jego zwolnieniu.

Po pierwsze weźmy pod uwagę jego dotychczasowe osiągnięcia z zespołem. Apolloni w zeszłym sezonie odwalił kawał dobrej roboty i dzięki jego pomysłom, zespół jak burza przebrnął przez 4 ligę i awansował do Lega Pro. Ktoś może powiedzieć, że była to przecież tylko Serie D i nie wiele to znaczy. Zgoda, jednak należy mieć na uwadze to z jak trudną sytuacją poradził sobie szkoleniowiec, który dostał do prowadzenia kompletnie nowy zespół, z zawodnikami którzy nigdy wcześniej nie mieli okazji z sobą grać. Do tego na przygotowanie go do sezonu, przez różne zawirowania biurokratyczne, miał on o 3 tygodnie mniej niż konkurencja. W tym wypadku efekt w postaci pierwszego miejsca w grupie i ani jednego przegranego spotkania musi budzić respekt.

Po drugie, za nami dopiero 4 spotkania sezonu! Fakt kibice liczyli na zdecydowanie więcej, jednak dorobek 5 punktów nie jest też tragicznym wynikiem. Pamiętajmy zresztą iż gdyby nie katastrofalny błąd sędziego z meczu z Santarcangelo, Parma miałaby na koncie 7 punktów i plasowałby się w pierwszej 4. Inną sprawą jest również to, iż zespół, do którego w lecie doszło wielu nowych graczy, potrzebuje czasu na zgranie się i przyswojenie różnego typu schematów. Do tego wszystkiego potrzeba czasu i cierpliwości. Nie da się więc obiektywnie ocenić pracy wykonanej przez szkoleniowca po ledwie kilku kolejkach.

Po trzecie, Apolloni dał się poznać jako perfekcjonista, który za wszelką cenę dąży do poprawy gry swojego zespołu. Do tego jak twierdzą sami zawodnicy ma on nie małą obsesję na punkcie rozpracowywania gry rywali. Efekty bardzo dobrze wykonanej pracy, przez Apolloniego, mogliśmy oglądać chociażby w pierwszej połowie meczu z Venezią. Szkoleniowiec zdecydował się [przystąpić do tego spotkania w mocno zmienionym składzie, który przez 45 minut nie dopuścił rywali do głosu. Druga połowa była już zupełnie inna, jednak winni takiego stanu rzeczy byli raczej zawodnicy, którzy z różnych powodów, nie byli w stanie dłużej realizować planu nakreślonego przez Apolloniego.

Po czwarte, Apolloni to człowiek mocno związany z Parmą, który doskonale rozumie realia panujące w klubie i idealnie pasuje do nowego projektu zespołu. Co więcej to jedna z największych klubowych legend, były kapitan, człowiek, który najwięcej razy występował w koszulce Gialloblu. Takich ludzi należy szanować, nie można ich, od tak, kopać w tyłek i wyrzucać po jednym niepowodzeniu.

Na całe szczęście kierownictwo klubu zachowuje w tej sprawie zdrowy rozsądek i w żaden sposób na nią nie reaguje. Apolloni cieszy się u włodarzy Parmy pełnym zaufaniem. Chociażby z uwagi na poprzedni sezon, kibice również powinni mu zaufać i wierzyć w to, że uda mu się odbudować dobrą formę Gialloblu.