Mandela Keita udzielił wywiadu dla „Gazzetta dello Sport”, w którym opowiedział o swojej dotychczasowej przygodzie w Parmie.

Twoja przygoda z Serie A zaczęła się od szybkiej czerwonej kartki. Jak sobie z tym poradziłeś?

Zrobiłem coś głupiego, prawdopodobnie pod wpływem presji i chęci popisania się. Zaraz potem powiedziałem sobie: „Nie jestem głupi, jestem inteligentny — muszę sobie z tym poradzić”. I tak właśnie się stało.

Co podoba Ci się w klubie Parma i w samym mieście?

Uwielbiam spokój i życzliwość ludzi w mieście. No i oczywiście jedzenie — torta fritta i prosciutto to coś, co mógłbym jeść bez przerwy. Jeśli chodzi o klub, lubię go, bo przypomina rodzinę — wszyscy jesteśmy młodzi i bardzo zżyci.

Czy czujesz, że dojrzałeś po dwóch latach we Włoszech?

Bez wątpienia. To nowe doświadczenia, przyjaźnie i nawyki. Do tego dochodzi taktyczny styl gry, który bardzo mi odpowiada.

Jaki jest Carlos Cuesta?

Inteligentny. Zanim zaczął trenować Parmę, rozmawialiśmy przez telefon — nie o piłce nożnej, lecz o życiu. Od razu zrobił na mnie świetne wrażenie.

Wielokrotnie mówiłeś, że najwięcej zawdzięczasz Cristianowi Chivu.

Nauczył mnie wierzyć w siebie. Mogę mu tylko podziękować.

Czego nie lubisz w piłce nożnej?

Gdy zawodnik popełnia błąd, powinno się go wspierać, a nie krytykować. Gwiżdżąc na niego, tylko jeszcze bardziej go pogrążasz.

A co najbardziej lubisz w futbolu?

Drybling. Kiedy mogę dryblować — tak jak wtedy, gdy byłem dzieckiem i grałem jako środkowy napastnik — jestem naprawdę szczęśliwy.

Źródło:
A. Schianchi, «Parmami piace Adoro i dribbling Farò il deejay», „Gazzetta dello Sport”, 25.04.2026, s. 23.