Od wczoraj Fabio Liverani, oficjalnie, jest nowym trenerem Parmy. Warto więc pokrótce przyjrzeć się temu, jak powinna zmienić się gra Crociatich pod wodzą 44-letniego Rzymianina.

Ludzie, którzy mieli okazję współpracować i trenować pod okiem Liveraniego opisują go jako człowieka przywiązanego do liczb. Docelowym ustawieniem taktycznym preferowanym przez szkoleniowca jest 4-3-1-2, zaś kluczową postacią w funkcjonowaniu tego systemu na boisku jest obecność typowego rozgrywającego, czy jak kto woli trequartisty, operującego tuż za dwójką napastników. Liverani nie jest jednak ściśle przywiązany do jednej formacji i w zależności od przeciwnika i przebiegu spotkania, jego ustawienie ewoluuje często przybierając też formę 4-3-2-1. Zarówno przy jednej, jak i drugiej taktyce dużą rolę odgrywają boki obrony, które chociażby w przeciwieństwie do tego co preferował Roberto D'Aversa, muszą brać, czynny i stały udział w konstrukcji akcji ofensywnych.

Konstrukcja akcji to kolejne słowo klucz, przy omawianiu przy omawianiu podejścia Liveraniego do gry. Prowadzone przez niego zespoły stawiają na długie utrzymanie się przy piłce, konstrucję ataków od linii defensywy i pionizację gry. Budowa akcji, zawsze zaczyna się od środkowych obrońców, którzy u Liveraniego po prostu muszą potrafić operować piłką. W trakcie posiadania piłki spora odpowiedzialność spoczywa na dwójce środkowych napastników, którzy nie tylko pomagają w rozprowadzeniu piłki, ale w razie potrzeby muszą też potrafić zastąpić i zaasekurować wysoko grających bocznych obrońców.

Podsumowując zespoły Liveraniego cechuje nastawienie na posiadanie piłki, krótkie podania i dużą wymienność pozycji zwłaszcza w obrębie bloku obrony i pomocników.

Nie da się oprzeć wrażeniu, że wprowadzenie tego typu stylu gry, w kontekście Parmy który do tej pory bazowała na defensywnym podejściu i grze z kontry, będzie trudnym i karkołomnym przedsięwzięciem, wymagającym sporego nakładu czasu, którego niestety nowy trener nie ma zbyt wiele...