(ParmaLive.com - Tommaso Rocca) - Za niecały miesiąc zakończy się letnie okienko transferowe. Mówiąc precyzyjniej pozostało nam 24 dni mercato, na sfinalizowanie ostatnich operacji przychodzących i wychodzących.

Biorąc pod uwagę dotychczasowe działania i umieszczając wszystko w kontekście pozostałego i błyskawicznie uciekającego czasu, nie da się jednoznacznie ocenić postawy Parmy, która w środowisku jej kibiców budzi skrajne emocje i opinie. Niektórzy, słusznie chwalą przeprowadzone wręcz perfekcyjnie sprzedaże, które przyniosły do kasy klubu znaczący zastrzyk gotówki. Inni z kolei, równie słusznie, bezlitośnie krytykują opóźnienia w transferach przychodzących. Aby lepiej zrozumieć całą tę sytuację i uzyskać na nią lepszy pogląd, cofnijmy się do samego początku.

Jeszcze przed startem mercato, Cherubini postawił jasną granicę, ogłaszając wzmocnienia składu, nastawione na rozwój i progres. Jednakże od samego początku sesji, nacisk ze strony Parmy, położony jest na operacje wychodzące. Kilka, a może nawet kilkanaście dużych zespołów zgłosiło się do Crociatich po ich największe talenty, które pomimo tego, iż drużyna jako taka, w zeszłym sezonie, zapewniła sobie utrzymanie dopiero w ostatniej kolejce, od strony indywidualnej zaprezentowały się ze znakomitej strony. Od początku lata, klub planował sprzedaże piłkarzy, którzy byli w zespole najdłużej i którym transfery zostały obiecany, równocześnie odrzucając oferty za "nowicjuszy", którzy w perspektywie przyszłorocznego rynku, mogą przynieść Crociatim krocie. Z tego powodu, jak dotąd, konsekwentnie odrzucane są propozycje za Leoniego, Suzukiego cz Bernabe. Inaczej było jednak z zawodnikami takimi jak Bonny czy Sohm, którzy niejako sami naciskali na zmianę otoczenia po spędzeniu kilku lat na Tardini.

Tak pokrótce wyglądają najważniejsze punkty, trwającej kampanii transferowej, która od strony sprzedaży przebiega znakomicie. Do tego Parma znalazła też nowych pracodawców, dla graczy wypalonych, takich jak Mihaila czy Man. Wprawdzie na tej dwójce nie udało się wypracować znaczącego profitu, jednak i tak ich sprzedaże są warte odnotowania. Co innego w przypadku wspominanych sohma i Bonny'ego, których sprzedaże pozwoliły na wygenerowanie pokaźnych przychodów, stanowiących równocześnie coś na wzór dźwigni finansowej, pozwalającej na odrzucanie ofert, za innych graczy. I właśnie w ten, dwojaki sposób należy na tę kwestię spoglądać.

Faktem jest jednak, że rynek transferowy wciąż trwa i stanowi wyzwanie dla klubu, który w ostatnim czasie, z intensywnie uszczuplał skład swojej kadry, z nabywających piłkarzy. Przejdźmy jednak do sedna i tego co najbardziej trapi kibiców. Mianowicie, Parma mając nieco ponad tydzień do rozpoczęcia oficjalnych spotkań, wciąż ma skład będący w trakcie budowy i to budowy, która daleka jest od ukończenia. Co prawda Cuesta może liczyć na wsparcie piłkarzy, którzy stanowili trzon ekipy w zeszłym sezonie, jednak transfery wychodzące, a także kontuzje w tym ta, której doznał Ondrejka, znacząco ograniczyły jego pole manewru. W tym kontekście przybycie takich graczy jak Ordonez i Ndiaye, jest niewystarczające, nawet jeśli ta dwójka może być traktowana w kategoriach ciekawych wzmocnień. Mówiąc krótko dotychczasowe działania Crociatich, to zdecydowanie za mało, aby nazwać zespół, pozbawiony kilku kluczowych zawodników, kompletnym.

Z tego powodu wciąż trwają prace nad wzmocnieniami we wszystkich formacjach i celem jest sprowadzenie jeszcze co najmniej kilku graczy, nim gong zakończy letnie mercato. Biorąc jednak pod uwagę rychłe wznowienie rozgrywek, pod wodzą nowego trenera i mocno przebudowaną strukturę składu, nie da się oprzeć wrażeniu, że szybsze zajęcie się tematem wzmocnień i ich finalizacją byłoby rozsądnym posunięciem. Logika okienka transferowego, które kończy się w trakcie rozgrywek, komplikuje prace managerów, a do tego dochodzi też potrzeba dogłębnego usprawnienia i poznania składu. Parma to jednak silny ekonomicznie klub i dlatego pomimo obecnych komplikacji, uzasadnione jest oczekiwanie na wzmocnienia. Tymczasem Cuesta musi pracować z materiałem, który ma do dyspozycji. Z tej perspektywy jest to poważny błąd w planowaniu nowego cyklu, który może mocno odbić się na drużynie, bowiem pamiętajmy, iż nowi gracze, którzy zawitają na Tardini, będą potrzebowali pewnego czasu, na adaptację oraz dostosowanie się do wymagań techniczno-taktycznych.

Ryzyko rozpoczęcia sezonu z niepełnym składem i bez możliwości natychmiastowego skorzystania z zawodników, którzy do niego dołączą, było najprawdopodobniej do uniknięcia, zwłaszcza biorąc pod uwagę siłę ekonomiczną i możliwości finansowe, jakie klub posiada za sprawą Krause. Teraz jednak trzeba działać. Czas nieubłaganie ucieka i pod koniec okienka spodziewane są duże ruchy. Tymczasem wygląda na to, że nieobecność Ondrejki (połączona z brakiem wzmocnień) skłoniła Parmę do ponownego rozważenia planów taktycznych i powrotu do pierwotnych koncepcji. Ostatnie ruchy klubu sugerują przejście na tradycyjne ustawienie 3-5-2, które w obliczu obecnej kadry, jest znacznie prostsze do wdrożenia. Cuesta podobno poszukuje teraz cofniętego napastnika, który stanowiłby uzupełnienie dla Pellegrino, a także nowego pomocnika, który załatał by dziurę w linii pomocy, powstałą po odejściu Sohma. Do tej roli rzekomo został już wybrany James, ale w najbliższych dniach mogą pojawić się dalsze informacje i idące w parze z nimi działania. Jedyne co nam pozostaje to tylko czekanie z wielkim entuzjazmem, na ostatnią część mercato, która zapowiada się dla Parmy nad wyraz intensywnie.